Dive in and enjoy...

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Γιατί δεν βγήκα στους δρόμους.

Αρχικά δεν βγήκα στους δρόμους γιατί ήταν και άλλοι εκεί.

Εκείνοι που βράζει το αίμα τους, ορθώς θα μου πείτε, αλλά βράζει για αίμα. Και για εκδίκηση και για φόνο και για πόνο. Εκείνοι που τον πόνο τον βλέπουν σαν παιχνίδι. Και που δε λογαριάζουν, το παιδάκι στη γωνία που τρόμαξε απ' τη φωτιά και τον κύριο με το ηλεκτρικό αμαξίδιo που κατάφερε άρον άρον και ευτυχώς να ανέβει σε μία από τις λίγες ράμπες και να χωθεί στην είσοδο μιας πολυκατοικίας για να βρει καταφύγιο όρθιος με την πλάτη στον τοίχο να τον στηρίζει. Και δεν λογαριάζουν και τους ανθρώπους που τρέχοντας προσπαθούν να μαζέψουν ότι μπορούν από τα καταστήματά τους για να μην γίνει η ιδιοκτησία τους παρανάλωμα και μετά να κρυφτούν κι αυτοί μέσα να γλιτώσουν απ τη φωτιά. Και δεν λογαριάζουν και πολλά άλλα σημαντικά. Αλλά δε λογαριάζουν και το πιο ασήμαντο; εμένα που χάνω την πίστη μου στο δρόμο.

Επιπλέον δε βγήκα στους δρόμους γιατί ενώ πιστεύω ειλικρινά στην μαζική κινητοποίηση και στους σκοπούς τους οποίους αυτή εξυπηρετεί και πιστεύω, επίσης, ακράδαντα στο δικαίωμα έκφρασης της αγανάκτησης για το φόνο ενός παιδιού, κάτι στο οποίο δεν θα ήθελα ποτέ να συμμετέχω είναι ο παραλογισμός ενός άλλου παιδιού. Ενός παιδιού που είναι κάπως μεγάλο για να νομίζει ότι του ανήκει ο κόσμος. Και που νομίζει ότι έχει τη δύναμη να παίζει με τις μαριονέτες του, έστω από εκεί που είναι.

Γιατί ο κόσμος δεν βγήκε στο δρόμο για το εν λόγω παιδί. Παρόλα αυτά όμως αυτή η εικόνα έχει δοθεί. Και γι΄αυτόν ακριβώς το λόγο δεν ήμουν εγώ εκεί.

Γιατί το δικαίωμα στην μόρφωση και την εκπαίδευση είναι αναφαίρετο. Από τη στιγμή, όμως, που αποφασίζεις να πάρεις στο χέρι σου με τόση ευκολία ένα όπλο και να βγεις στους δρόμους να τρομοκρατήσεις κόσμο που δεν έφταιξε σε τίποτα, κόσμο που δεν έχεις ποτέ ξαναδεί και δεν γνωρίζεις είσαι τρομοκράτης. Και ως τέτοιος σου αναλογούν περιορισμοί. Περιορισμοί που ο ίδιος έφερες στον εαυτό σου και που θα πρέπει να υποστείς αναλόγως και όσον αφορά τα δικαιώματά σου.

Και το να απαιτείς να σταθεί στο πλάι σου όλος ο κόσμος που δεν νοιάστηκες ποτέ αν θα τρομοκρατήσεις και του οποίου την ψυχή αν, "κατά λάθος", θα σημαδέψεις παντοτινά για να μπορείς εσύ να έχεις το ίδιο δικαίωμα στις σπουδές με κάποιον που δεν αποφάσισε να βγει στο δρόμο με το όπλο στο χέρι είναι τουλάχιστον παραλογισμός.

Πρώτη φορά ευτυχώς βρέθηκα για λίγο απ΄την άλλη πλευρά. Από εκείνη που κύρια ανησυχία σου δεν είναι αν τα ΜΑΤ θα σε περάσουν για ταραχοποιό στοιχείο και όχι για απλό διαδηλωτή, ή αν θα κάτσουν καν να το σκεφτούν πριν σε πάρουν στο κατόπι. Πρώτη φορά είχα χρόνο να κοιτάξω το θέαμα απ΄έξω. Και, η αλήθεια είναι, μου πήρε λίγη ώρα να υπερνικήσω την τάση να τρέξω και να συνειδητοποιήσω πως δεν έχω λόγο να το κάνω. Και μετά απλά χάζευα. Χάζευα τον κόσμο που χάζευε κι έβγαζε φωτογραφίες και πιο μπροστά τα πυροσβεστικά και πιο μπροστά οι φωτιές μπροστά ακριβώς από τα μαγαζιά και πιο μπροστά τα ΜΑΤ και πιο μπροστά, ακόμα, εκείνοι που τις έβαλαν.

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Γιατί σταμάτησα να γράφω.

Γιατί σταμάτησα να γράφω;

Ερώτηση βαθύτερη από ότι μοιάζει. Έχω φτάσει σε σημείο να ρωτώ τον εαυτό μου και να μην είμαι σε θέση να απαντήσω για τίποτα. Δεν ξέρω πια τίποτα. Τίποτα για μένα, τίποτα και για το τι συμβαίνει γύρω μου. Και να που εγώ που βάσιζα την αυτοεκτίμηση μου στη γνώση ( όχι στην παντογνωσία, μην μπερδεύεστε) κατέληξα να μην ξέρω τίποτα. Να μην είμαι τίποτα.

Και σταμάτησα να γράφω. Γιατί, τι να γράψω όταν δεν υπάρχει τίποτα που σκέφτομαι; Τίποτα να με κινητοποιήσει και να μου δώσει μια ώθηση να σκεφτώ. Το ελάχιστο έστω.

Κάποτε συνήθιζα να κάνω περιπάτους και να παρατηρώ το τοπίο. Με έβαζε σε σκέψεις για τα πάντα σχεδόν. Τώρα πλέον δεν το κάνω. Δεν έχω χρόνο λέω, αλλά είναι ψέμα. Γιατί δεν κάνω και τίποτε άλλο. Αναλώνομαι σε συνήθειες πεζές και χωρίς νόημα που δεν μου προσφέρουν τίποτα και αμελώ όλες μου σχεδόν τις υποχρεώσεις, προς τους άλλους αλλά και προς τον εαυτό μου.

Και εκεί που η διέξοδός μου από όλα αυτά ήταν το γράψιμο, έχω πλέον σταματήσει να γράφω.

Γιατί σταμάτησα να γράφω;

Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

My state of feelings

Είμαι σε μια φάση περίεργη κάπως, πρωτόγνωρη για μένα σίγουρα.
Δύσκολο να την ξετυλίξω but it's worth a try.

Από που να ξεκινήσω δεν ξέρω. Θα τα πάρω ανάκατα λοιπόν.

1. Ζω τη γλυκύτητα της ρουτίνας, της συνήθειας, της καθημερινότητας. Όχι τώρα. Γενικά στην ζωή μου όπως ήταν πριν το καλοκαίρι. Και συνειδητοποιώ πως αυτό που θα 'βρίσκα κακό και ίσως και καμιά φορά κατακριτέο στη νιότη μου είναι τώρα αυτό που με γεμίζει και το ζητάω και μου λείπει, το λεπτό που θα το χάσω. Συνειδητοποιώ, επίσης, πως τα 20 απ' τα 21 είναι μιιιλια μακριά. Και πως πολλά πράγματα αλλάζουν εν μία νυκτί και χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις. Αλλάζεις εσύ. Ή ίσως και να άλλαζες τόσο καιρό μέρα με τη μέρα και ξαφνικά να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη που δεν ήξερες πως υπήρχε εκεί.

2. Ενηλικιώνομαι. Τυπικά συνέβη καιρό πριν. Ίσως και συναισθηματικά. Πρακτικά όμως πρώτη φορά στη ζωή μου νοιώθω μέρος του ενήλικου κόσμου. Και παρατηρώ πως έτσι αρχίζει και ο ενήλικος κόσμος να μου φέρεται. Το απολαμβάνω αυτό αλλά με προβληματίζουν λίγο οι ευθύνες που θα 'ρθουν. Νιώθω πως είμαι κοντά στο να πάρω εξ΄ολοκλήρου τη ζωή μου στα χέρια μου αλλά δεν έχω βρει ακόμη τη μαγική διέξοδο. Ίσως δεν είναι ώρα ακόμα.

3. Ερωτεύομαι. Κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Ίσως και πρώτη φορά. Και αγαπάω με την ψυχή μου. Και μοιάζουν όλα να μπαίνουν σε μια σειρά. Σ' αυτήν που θα ΄πρεπε να είναι. Και νομίζω πως σιγά σιγά αποβάλλω το άγχος του αποχωρισμού. Δεν εξαρτώμαι αλλά διεκδικώ. Επί ίσοις όροις.

4. Αγχώνομαι και πανικοβάλλομαι για το ΜΕΛΛΟΝ. Αυτό για το οποίο όλοι ξέρουν τόσα πολλά και αποκαλύπτουν τόσα λίγα. Αυτό που είναι αβέβαιο και καταδικασμένο. Αλλά κάπου δεν πείθομαι. Κάπου βλέπω φως στη μαυρίλα που το περιβάλλει ως ιδέα. Και ελπίζω.

5. Απολαμβάνω τη ζωή μου μόνη μου. Και τρομάζω στην ιδέα ότι κάποια στιγμή, όχι και πολύ μακριά θα πρέπει να επιστρέψω στην πατρική εστία. Όχι ότι δεν θέλω να έρχομαι. Ούτε ότι με ενοχλεί κάτι στο σπίτι μου. Απλά το μόνιμο το φοβάμαι. Ή το έχω απλά ξεσυνηθίσει. Οι διακοπές είναι επαρκές χρονικό διάστημα επαναπατρισμού νομίζω.

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Γιατί σ'αγαπώ

Γιατί δεν σε 3έρω...
      Και με γοητεύει το άγνωστο...

Γιατί, καμιά φορά, με φοβίζεις...
      Κι ο φόβος με κρατάει σε εγρήγορση...

Και γιατί, καμιά φορά, με φοβάσαι...
      Κι ο φόβος μου δίνει ε3ουσία πάνω στην ψυχή σου...

Γιατί με κερδίζεις...
      Και με κάνεις να παραδέχομαι την ήττα μου...

Γιατί σε κερδίζω...
       Και θυμώνεις και δεν το παραδέχεσαι...

Γιατί θυμώνεις...
       Και τρομάζω...
Και το μετανοιώνεις...
      Και σ' αγαπώ διπλά...

Γιατί με χάνεις...
       Και ανησυχείς...
            Και μόνο αυτό αρκεί να με φέρει πίσω, όσο μακριά κι αν έχω πάει...

Γιατί ποτέ δε θα σε μάθω...
     Και το αποδέχομαι...

Γιατί με ραγίζεις...
    Και μόνο εσύ 3έρεις πως να κολλήσεις και πάλι τα κομμάτια μου...