I need a new page, and i need it blank.

Δε μ' αρέσω συχνά. Αλλά όταν μ' αρέσω, είμαι και γαμώ τα παιδιά.
Και πολύ θα ήθελα να πω κάτι για όταν μ΄αρέσω. Πολύ θα 'θελα να μ' αρέσω και τώρα.

Άκουσα εχθές, τυχαία,  μετά από πολύ καιρό αυτό το τραγούδι και μου θύμισε όλα όσα έχω χάσει από μένα. Όλα τα στοιχεία του εαυτού μου που μου λείπουν.
Μου θύμισε πόσο μίζερη και χωρίς φαντασία έχω γίνει.
Μου θύμισε πόσο δεν είμαι πια παιδί και πόσο πιο χαρούμενη ήμουν ακόμα κι όταν άκουγα Πασχαλίδη.
Χαρούμενη και ξέγνοιαστη ήμουν. Και, δυστυχώς, δεν είμαι πια.

Γιατί δεν βγήκα στους δρόμους.

Αρχικά δεν βγήκα στους δρόμους γιατί ήταν και άλλοι εκεί.

Εκείνοι που βράζει το αίμα τους, ορθώς θα μου πείτε, αλλά βράζει για αίμα. Και για εκδίκηση και για φόνο και για πόνο. Εκείνοι που τον πόνο τον βλέπουν σαν παιχνίδι. Και που δε λογαριάζουν, το παιδάκι στη γωνία που τρόμαξε απ' τη φωτιά και τον κύριο με το ηλεκτρικό αμαξίδιo που κατάφερε άρον άρον και ευτυχώς να ανέβει σε μία από τις λίγες ράμπες και να χωθεί στην είσοδο μιας πολυκατοικίας για να βρει καταφύγιο όρθιος με την πλάτη στον τοίχο να τον στηρίζει. Και δεν λογαριάζουν και τους ανθρώπους που τρέχοντας προσπαθούν να μαζέψουν ότι μπορούν από τα καταστήματά τους για να μην γίνει η ιδιοκτησία τους παρανάλωμα και μετά να κρυφτούν κι αυτοί μέσα να γλιτώσουν απ τη φωτιά. Και δεν λογαριάζουν και πολλά άλλα σημαντικά. Αλλά δε λογαριάζουν και το πιο ασήμαντο; εμένα που χάνω την πίστη μου στο δρόμο.

Επιπλέον δε βγήκα στους δρόμους γιατί ενώ πιστεύω ειλικρινά στην μαζική κινητοποίηση και στους σκοπούς τους οποίους αυτή εξυπηρετεί και πιστεύω, επίσης, ακράδαντα στο δικαίωμα έκφρασης της αγανάκτησης για το φόνο ενός παιδιού, κάτι στο οποίο δεν θα ήθελα ποτέ να συμμετέχω είναι ο παραλογισμός ενός άλλου παιδιού. Ενός παιδιού που είναι κάπως μεγάλο για να νομίζει ότι του ανήκει ο κόσμος. Και που νομίζει ότι έχει τη δύναμη να παίζει με τις μαριονέτες του, έστω από εκεί που είναι.

Γιατί ο κόσμος δεν βγήκε στο δρόμο για το εν λόγω παιδί. Παρόλα αυτά όμως αυτή η εικόνα έχει δοθεί. Και γι΄αυτόν ακριβώς το λόγο δεν ήμουν εγώ εκεί.

Γιατί το δικαίωμα στην μόρφωση και την εκπαίδευση είναι αναφαίρετο. Από τη στιγμή, όμως, που αποφασίζεις να πάρεις στο χέρι σου με τόση ευκολία ένα όπλο και να βγεις στους δρόμους να τρομοκρατήσεις κόσμο που δεν έφταιξε σε τίποτα, κόσμο που δεν έχεις ποτέ ξαναδεί και δεν γνωρίζεις είσαι τρομοκράτης. Και ως τέτοιος σου αναλογούν περιορισμοί. Περιορισμοί που ο ίδιος έφερες στον εαυτό σου και που θα πρέπει να υποστείς αναλόγως και όσον αφορά τα δικαιώματά σου.

Και το να απαιτείς να σταθεί στο πλάι σου όλος ο κόσμος που δεν νοιάστηκες ποτέ αν θα τρομοκρατήσεις και του οποίου την ψυχή αν, "κατά λάθος", θα σημαδέψεις παντοτινά για να μπορείς εσύ να έχεις το ίδιο δικαίωμα στις σπουδές με κάποιον που δεν αποφάσισε να βγει στο δρόμο με το όπλο στο χέρι είναι τουλάχιστον παραλογισμός.

Πρώτη φορά ευτυχώς βρέθηκα για λίγο απ΄την άλλη πλευρά. Από εκείνη που κύρια ανησυχία σου δεν είναι αν τα ΜΑΤ θα σε περάσουν για ταραχοποιό στοιχείο και όχι για απλό διαδηλωτή, ή αν θα κάτσουν καν να το σκεφτούν πριν σε πάρουν στο κατόπι. Πρώτη φορά είχα χρόνο να κοιτάξω το θέαμα απ΄έξω. Και, η αλήθεια είναι, μου πήρε λίγη ώρα να υπερνικήσω την τάση να τρέξω και να συνειδητοποιήσω πως δεν έχω λόγο να το κάνω. Και μετά απλά χάζευα. Χάζευα τον κόσμο που χάζευε κι έβγαζε φωτογραφίες και πιο μπροστά τα πυροσβεστικά και πιο μπροστά οι φωτιές μπροστά ακριβώς από τα μαγαζιά και πιο μπροστά τα ΜΑΤ και πιο μπροστά, ακόμα, εκείνοι που τις έβαλαν.

Ego...

Ελπίζω για μένα πια. Μόνο για μένα. Κλείνω τα μάτια στην καταστροφή γύρω μου. Και τ' αφτιά, να μη μ' αποπλανήσουν οι σειρήνες. Την αλήθεια τους αφήνω για το ψέμα μου. Το 3έρω, δε θα το 'καναν για μένα. Δε θα το 'καναν σε μένα. Μα αν είναι να είμαι δυνατή θα είμαι πρώτα για μένα. Η ηχώ τους τρυπώνει στο μυαλό μου. Εκεί που υπάρχουν χαραμάδες. Εκεί που εγώ τις άφησα να υπάρχουν. Ίσως θέλω ν' ακούσω τελικά. Αλλά η αδράνεια με καταπίνει. Το Εγώ μου με καταπίνει. Δεν α3ίζω περισσότερο. Δεν θέλω ν' α3ίζω περισσότερο. Αλλά για ν΄ακολουθήσεις τη μάζα θέλει δύναμη. Για να βγεις στο δρόμο θέλει δύναμη. Κι εγώ δεν έχω. Μένω πίσω. Στις μεγάλες στιγμές, λένε , στα μεγάλα διλήμματα. Εκεί φαίνεται η ουσία του ανθρώπου. Εγώ  τη δική μου τη βύθισα. Διάλε3α εμένα. Διάλε3α το δικό μου αβέβαιο μέλλον πάνω απ' το δικό μας αβέβαιο μέλλον. Για το καλό μου.
Και πώς, αμέσως, όλες οι φορές που είπα "εμείς" και που είπα "μπορούμε" και " θα νικήσουμε" θόλωσαν κι έγιναν σκιές. Μα δε χάθηκαν. Είναι εκεί για να μου θυμίζουν το "εγώ" μου, το "μπορώ" μου και το "ελπίζω" μου.

~Ταμπού~

Ταμπού: Επιτραπέζιο παιχνίδι με κάρτες;παίζεται με ομάδες. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να περιγράψεις στους συμπαίκτες σου την λέ3η που απεικονίζεται στην κάρτα χώρις να αναφέρεις κάποια από τις λέ3εις ταμπού.
Ταμπού: Λέ3η, έννοια ή θέμα του οποίου η αναφορά αποφεύγεται σε κοινωνικές συζητήσεις ως μη κοινωνικά αποδεκτό.

Σκέψου τί αποφεύγεις να συζητήσεις. Τί αποφεύγεις να σκεφτείς. Τί σε τρομάζει περισσότερο. Και σκέψου γιατί.

Παί3ε το παιχνίδι. Δεν πρέπει να το πεις. Σε κανέναν. Έτσι είναι οι κανόνες. Μα μπορείς να πεις ότι θες. Υπάρχουν τόσες λέ3εις για να χρησιμοποιήσεις. Πες ότι θες. "Ταμπού". Όχι αυτό. "Μα...". Πες ότι θες. "Ταμπού!". Όχι αυτό! Αλλά πες ότι θες. Πρέπει να παί3εις με τους κανόνες. "Μα οι κανόνες δεν έχουν λογική. Μου λες πες οτι θες".  Μα μπορείς να πεις ότι θες. Εκτός από αυτό. "Μα εγώ αυτό θέλω να πω". Εντά3ει, πες το. " Ταμπού." Έχασες.

~Πισωγυρίσματα~

Γιατί όσο κι αν αγαπάω, όσο κι αν σ' αγαπάω, ζητάω την ελευθερία μου περισσότερο.
Και είμαι ελεύθερη όταν είμαι ο εαυτός μου.
Όταν είμαι αυτό που σιχαίνεσαι και σε φοβίζει και προσπαθείς να τ' αλλά3εις γιατί δεν το καταλαβαίνεις, αλλά και γιατί δεν προσπαθείς κιόλας.
Και τρομάζεις, κι απομακρύνεσαι όταν πια βλέπεις πως γι' αυτό -και μόνο ίσως- δεν έχεις καμία δύναμη.

http://www.youtube.com/watch?v=55VyEk3I4fU

Το Αισχος Vol.2 (λιγο καιρο αργοτερα)

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΗΤΤΑ ΗΡΘΕ Η ΕΠΟΜΕΝΗ.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΚΥΝΗΓΗΤΟ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΑΘΩΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΕ ΜΟΝΟ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΔΥΝΑΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΘΕ ΑΥΤΟΒΟΥΛΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΝΔΕΙΞΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΚΩΣ ΚΕΙΜΜΕΝΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.? ΟΤΑΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ-ΚΑΤΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΟΡΓΑΝΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ- ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΡΓΑΝΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΠΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΦΟΡΜΩΜΕΝΑ ΑΠΟ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΛΗΘΗΚΑΝ ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΜΕΙΩΝΟΤΗΤΕΣ ΑΣΧΕΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ. ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΟΥ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΝΟΜΙΖΕΣ? ΟΤΑΝ ΑΝΤΙΚΡΥΖΕΙΣ ΚΑΤΑΜΑΤΑ ΤΗΝ ΩΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΝΑ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ..? Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΩΣ ΜΕΘΟΔΟΣ ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥΣ. ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΜΟΝΟ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ.. Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΒΥΘΙΖΕΙ.. ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΣΕΡΝΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΤΟ.. ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΝ ΧΤΥΠΩΝΤΑΣ ΕΜΕΝΑ Η ΕΣΕΝΑ.. ΔΕΝ ΜΑΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ.. ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΟΘΥΜΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙΣΕΙ ΟΤΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΤΑΞΗ ΚΑΙ Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΤΟΤΕ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ.. ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΥΠΑΚΟΥΝ.. ΚΑΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΚΥΝΗΓΟΥΝ.. ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΤΡΑΓΙΚΟ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ, Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΣΟΥ Η Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΘΑ ΒΡΕΘΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ.. ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΠΡΟΛΑΒΕΙ.. ΕΧΟΥΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΤΙΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ?? ΟΧΙ!. ΟΣΟΙ ΤΟΛΜΟΥΝ ΓΙΟΥΧΑΡΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟΙ.. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ.. ΟΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΠΙΚΡΟΤΟΥΝΤΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ‘ΥΠΝΩΣΗΣ’ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΙΝΟΥΝ ΤΑ ΝΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΖΩΗΣ ΤΟΤΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΙΩΠΟΥΝ.. ΚΑΙ ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ..? ΕΙΝΑΙ ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΟ ΤΟ ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ ΜΠΟΡΕΙ Η ΑΜΕΤΟΧΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΝΑ ΠΕΙΣΘΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΤΙΚΕΣ ΛΑΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΦΕΡΕΦΩΝΩΝ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ-ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ..

ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΨΙΑΣΤΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΜΑΤΑΙΑ ΝΑ ΤΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΟΥΝ.. ΟΤΑΝ ΑΝΤΙ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΟΥΝ ΓΥΡΩ ΤΟΥΣ ΜΕ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΜΥΑΛΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΜΕΝ ΑΛΛΑ ΜΙΚΡΗΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥΣ..

Το Αισχος.. (συνεβη πριν καιρο αλλα ηθελα να το αναρτησω..)

ΜΟΛΙΣ ΒΙΩΣΑ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΟ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΕΧΩ ΤΟΣΗ ΕΝΤΑΣΗ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ! ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΩ ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ! ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΛΛΑ ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΟΤΙ ΜΟΛΙΣ ΓΝΩΡΙΣΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΠΟΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΦΟΡΕΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ? ΤΟ ΜΟΝΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΗΤΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΟΞΥΝΘΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ, ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΛΑΚΩΜΑ ΚΑΙ ΒΑΡΟΣ ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ.. ΚΑΙ ΝΑΙ.. ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ.. ΚΑΙ ΝΑΙ.. ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΜΑΣ! ΚΙ  ΕΓΩ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ,ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΕΝΩ ΕΙΧΑ ΚΑΤΙ ΝΑ ΠΩ.. ΟΧΙ ΠΩΣ ΘΑ ΜΕ ΑΚΟΥΓΑΝ Η ΠΩΣ ΘΑ ΜΟΥ ΕΔΙΝΑΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ..  Η ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΚΡΙΒΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ.. ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΗΣ ΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΠΑΣΤΑΣ ΑΥΤΗΣ.. ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ‘ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ’ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΑΚΡΙΒΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ! ‘ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΚΟΛΑΚΕΥΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΜΟΥ’ ΚΑΙ ΜΟΝΟ! ΤΙΠΟΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ!