~Ταμπού~

Ταμπού: Επιτραπέζιο παιχνίδι με κάρτες;παίζεται με ομάδες. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να περιγράψεις στους συμπαίκτες σου την λέ3η που απεικονίζεται στην κάρτα χώρις να αναφέρεις κάποια από τις λέ3εις ταμπού.
Ταμπού: Λέ3η, έννοια ή θέμα του οποίου η αναφορά αποφεύγεται σε κοινωνικές συζητήσεις ως μη κοινωνικά αποδεκτό.

Σκέψου τί αποφεύγεις να συζητήσεις. Τί αποφεύγεις να σκεφτείς. Τί σε τρομάζει περισσότερο. Και σκέψου γιατί.

Παί3ε το παιχνίδι. Δεν πρέπει να το πεις. Σε κανέναν. Έτσι είναι οι κανόνες. Μα μπορείς να πεις ότι θες. Υπάρχουν τόσες λέ3εις για να χρησιμοποιήσεις. Πες ότι θες. "Ταμπού". Όχι αυτό. "Μα...". Πες ότι θες. "Ταμπού!". Όχι αυτό! Αλλά πες ότι θες. Πρέπει να παί3εις με τους κανόνες. "Μα οι κανόνες δεν έχουν λογική. Μου λες πες οτι θες".  Μα μπορείς να πεις ότι θες. Εκτός από αυτό. "Μα εγώ αυτό θέλω να πω". Εντά3ει, πες το. " Ταμπού." Έχασες.

Ταυτότητες ή Τι κόσμος είναι αυτός?

Όλοι έχουν μια ταυτότητα. Όλοι κάτω από την απρόσωπη, κρύα έκφραση στο δρόμο, το τρένο ή το λεωφορείο έχουν μια ταυτότητα. Ο κύριος που κάθεται δίπλα σου, η ηλικιωμένη κυρία με τη ομπρέλα από απέναντι, η κοπέλα με το μωρό στην αγκαλία. Όλοι έχουν μια ιστορία, κάτι να σου πουν. Σκέφτηκες ποτέ πως όλοι οι άνθρωποι που δεν γνωρίζεις ζουν μια ζωή παράλληλη με τη δική σου? Παρόμοια ή εντελώς διαφορετική δεν έχει σημασία. Σίγουρα, όμως, καθόλου όπως τη φαντάζεσαι. Η ήσυχη και κουρασμένη γριούλα με τα θολά από το χρόνο μάτια δεν σε προϊδεάζει ούτε στο ελάχιστο για την πολυτάραχη και θυελλώδη ζωή που μπορεί να έζησε ως νέα. Η μεσήλικη κυρία, από την άλλη, που φαίνεται να θέλει να δείχνει ζωντανή και κατά πολύ νεαρότερη της ηλικίας της ίσως δεν μπορεί να σου δώσει την εικόνα της καταπίεσης που μπορεί να έχει δεχτεί ή και να δέχεται ακόμη από τους ανθρώπους γύρω της και των συμβιβασμών που έχει αναγκαστεί να κάνει στη ζωή της. Ο καλοστεκούμενος και σοβαρός κύριος παραδίπλα μπορεί στη φαντασία σου να μεταμορφώνεται σε κάποιο ευφάνταστο και μυστηριώδη διακεκριμένο συγγραφέα αλλά, ποιός θα το πίστευε, είναι μάλλον ο μανάβης της δίπλα γειτονιάς. Και γιατί εκείνη η μοδάτη κοπέλα φαίνεται τόσο θλιμένη? Μάλλον θα χώρισε με τον δικό της. Γιατί να μην σκεφτείς πως ίσως μόλις απολύθηκε ή αντιμετωπίζει οικογενειακά προβλήματα ή μπορεί απλά να μην 3ύπνησε με καλή διάθεση.? Παράλληλα, ο καθένας από αυτούς δημιουργεί για σένα όσο και για τους υπόλοιπους ανθρώπους που τον περιτριγυρίζουν τη δική του εικόνα σύμφωνα με τη δική του αντίληψη και καταπώς συμφέρει το εγώ του. Φτιάχνει τον κόσμο του σύμφωνα τυχαίους συνειρμούς και σύμφωνα με τα δικά του βιώματα, ακριβώς όπως κι εσυ. Ίσως τίποτα από αυτά να μην είναι αλήθεια, είναι ,όμως, μια στέρεη και ασφαλής έκφανση της πραγματικότητας στη οποία ζεί και δρά. Είναι η προσωρινή του αλήθεια και την έχει ανάγκη για να 3επεράσει το φόβο για το άγνωστο. Για να έχει την αίσθηση του ελέγχου επάνω στο περιβάλλον του. Ο καθένας μας έχει από μία  ( και είναι, ίσως, ζωτικό μέσο αντιμετώπισης της πραγματικότητας) καθώς δημιουργείται υποσυνείδητα και ακαριαία. Είναι η απόδει3η πως όλοι μας ζούμε μερικώς σε ένα ψέμα τόσο αληθινό όσο και ο ίδιος ο εαυτός μας. Ο καθένας στο δικό του ψέμα που ορίζεται από το δικό του εαυτό με μόνο σημείο αναφοράς τη δική του ταυτότητα και μόνο συνδετικό κρίκο μετα3ύ των διαφορετικών πλασματικών πραγματικοτήτων τις κοινές εμπειρίες του με άλλους. Αν λοιπόν ο κόσμος στηρίζεται σε ένα σύμπλεγμα ψεμμάτων τοτέ γιατί εγώ να μην μπορώ να δημιουργήσω το δικό μου με όποιον τρόπο με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα κάθε φορά? Και αν μπορώ, ποιός είναι ικανός να περιγράψει τον κόσμο που ζούμε με τέτοιο τρόπο ώστε να κρίνεται αληθής (ή τουλάχιστον αληθοφανής) από όλους όσους ζουν σε αυτόν??

Η ΔΥΑΔΙΚΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Προσωπική μου άποψη είναι πως ένας άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται αλλά και στη μετέπειτα ζωή του στην οποία χαράζει κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος πορεία δεν διαθέτει μια μόνο ιδιότητα που τον χαρακτηρίζει σε κάποιον συγκεκριμένο τομέα.. Διαθέτει και τα δυο σκέλη μιας πιθανής ιδιότητας τα οποία διαχειρίζεται και προβάλλει ανάλογα. Και λέγοντας και τα δυο σκέλη εννοώ αυτό που λέμε οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.. Κανένας δεν μπορεί να είναι μόνο καλός ή μόνο κακός, μόνιμα χαρούμενος ή, αντίθετα, θλιμμένος.. Όλοι σε κάποια στιγμή της ζωής τους, αντιδρώντας πιθανόν σε κάποια ερεθίσματα, συμπεριφέρονται με συγκεκριμένο τρόπο που όμως δεν σηματοδοτεί τον χαρακτήρα τους όπως συνηθίζουμε να λέμε παρά μόνο αποκαλύπτει μια πτυχή του..

Γνώρισμα του χαρακτήρα ενός ανθρώπου όμως δεν είναι μόνο ο τρόπος που θα αντιδράσει στην εκάστοτε κατάσταση αλλά και οι σκέψεις, οι εσωτερικοί διάλογοι και ο τρόπος αντίληψης της πραγματικότητας που μπορεί να πηγάζει τόσο από έμφυτες παρορμήσεις όσο και από επίκτητα χαρακτηριστικά και ως απόρροια εμπειριών και εξωτερικών ερεθισμάτων..

Μέσα σε αυτά εντάσσεται και η ευρεία έννοια της κοινωνικότητας ή του τρόπου σύνδεσης με άλλους ανθρώπους και η αντίληψη της ύπαρξης τους.. Ο καθένας μπορεί να χαρακτηρίζεται ως κοινωνικός ή μη.. Δεν είναι όμως λίγες οι φόρες που ένας κατά κύριο λόγο κοινωνικός χαρακτήρας θα θελήσει να απομονωθεί και να δώσει βάση στον εσωτερικό του εαυτό ή κάποιος λιγότερο κοινωνικός να ανοιχτεί εξαιρετικά εύκολα.. Είναι δε σύνηθες να αντιμετωπίζει κάνεις τους συνάνθρωπους του με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με πολλούς και διαφόρους παράγοντες εσωτερικούς η εξωτερικούς καθώς και να αλλάζει τη γνώμη του για το ποιον τους προσαρμόζοντας  την στην τρέχουσα πραγματικότητα.. Κάτι τέτοιο είναι συχνά παρεξηγήσιμο και αποτελεί πηγή κακεντρεχών σχόλιων καθώς και ένδειξη ανισσοροπίας ή ακόμη και διχασμένης προσωπικότητας, πράγμα που αποτελεί και τον κύριο σκελετό του παρόντος κειμένου..

Οι διαφορετικές , ίσως και συγκρουόμενες, γνώμες πάνω σε ένα θέμα από το ίδιο άτομο σε διαφορετικές χρονικές στιγμές δεν είναι ένδειξη διχασμένου χαρακτήρα αλλά δυαδικής προσωπικότητας.. Αυτής που όλοι μας έχουμε μέσα μας και κάποιοι ίσως την κρατούν καταπιεσμένη χάρην προτύπων και κοινωνικών συμπεριφορών..  

Αποδεχόμενοι  την διπλή αυτή εκδοχή του εαυτού μας μπορούμε να έχουμε πολλαπλά οφέλη για τον εαυτό μας και για τους ανθρώπους που μας περιστοιχίζουν.. Πρώτα από όλα αποδεχόμαστε την ανθρωπινή φύση μας, δεχόμαστε τα λάθη που τυχόν έχουμε διαπράξει και διορθώνοντας τα εξελίσσουμε τη ζωή μας και μας δίνουμε μια ευκαιρία να επιτύχουμε τους στόχους μας όποιοι και αν είναι αυτοί.. Γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας και μαθαίνουμε να συμβιώνουμε με αυτόν, πράγμα που βοηθά και στην εύρυθμη συμβίωση μας με τους άλλους.. Με τον καιρό μπορούμε να μάθουμε να χρησιμοποιούμε αυτή την ιδιότητα μας προς όφελος της κριτικής σκέψης ελέγχοντας με τον καλύτερο τρόπο κάθε πληροφορία από κάθε διαφορετική σκοπιά και παίρνοντας την περισσότερο συμφέρουσα για εμάς απόφαση ..

Στην εκπαίδευση, τρόπον τινά, αυτής της διττής μας προσωπικότητας έγκειται και η αντίληψη και τελικά η αποδοχή της διαφορετικότητας.. Ίσως σε κάποιους να ακούγεται κάπως γραφικό αλλά είναι αν το σκεφτεί κάνεις καλά είναι μάλλον λογικό πως δεν είναι απαραίτητο να κατανοείς σε βάθος κάτι για να το δεχτείς απλά και να πορευτείς μαζί του στην πραγματικότητα σου.. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και είναι τουλάχιστον παράλογο και ανούσιο να προσπαθούμε να μπούμε στο μυαλό του διπλανού μας και να παρακολουθήσουμε τον τρόπο σκέψης του για να κατανοήσουμε και να δεχτούμε τον τρόπο ζωής του..

 Το κοινωνικό αυτό μοτίβο της διαφορετικότητας και της ελεύθερης αντίληψης επεκτείνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και στον ερωτικό προσανατολισμό του ατόμου ο όποιος δεν είναι απαραίτητο να καθορίζεται ρητά κα απόλυτα από το γενετικό του φύλο.. Είναι ή κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είναι αποδεκτό το γεγονός ότι  όπως κάποιος διαμορφώνει τη γνώμη του με το πέρας του χρόνου και των εξωτερικών επιρροών και έχει τη δυνατότητα να την αλλάξει αναπροσαρμόζοντας την στα σύγχρονα δεδομένα, με τον ίδιο τρόπο θα έπρεπε να μπορεί να αναθεωρεί και τις προτιμήσεις του στην προσέγγιση του αλλού η και του ίδιου φύλου και την επιλογή συντρόφου και συνοδοιπόρου στη ζωή ..  Είναι και αυτό μια επιλογή ζωής και είναι λογικό σε ορισμένες περιπτώσεις να υπάρχει εσωτερικός διχασμός μέχρι τη λήψη μιας οριστικής απόφασης η οποία δεν είναι κατ ανάγκη και πάγια..

Γενικότερα είναι ανθρώπινο και γι αυτό αποδεκτό (και όχι κατακριτέο!) κάποιος να αναθεωρεί και να μετατρέπει την κοσμοθεωρία του και τον τρόπο αντιμετώπισης της δικής του πραγματικότητας ανάλογα με τις σκέψεις και τις δράσεις του αλλά και τα γεγονότα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος στη ζωή του..

Και πως η επιστροφη σε παλαιοτερες και -ας μη γελιομαστε- πιο αφελεις εποχες διαφυλασσει την ψυχικη μας υγεια..

 Ειναι παρηγορο να 3ερεις πως υπηρ3αν ανθρωποι στον ιδιο ή σε αλλο τοπο με σενα, σε διαφορετικο ομως σιγουρα χρονο που εχουν ζησει σε καταστασεις πιο δυσκολες και αδιε3οδες απο οτι μπορεις πιθανοτατα εσυ να φανταστεις και ομως αντιμετωπισαν τις οποιες δυσκολιες τους με ελπιδα και ορε3η για δουλεια και αγωνα, με ελπιδα για ενα καλυτερο μελλον ( οσο κλισε και αν ακουγεται αυτο).. Ενα μελλον που οντως κατέκτησαν καποια στιγμη, οσο και αν κρατησε αυτο και σε οποιο επιπεδο και αν αναφερομαστε (προσωπικο ή κοινωνικο).. Το θέμα μου ομως δεν εχει να κανει με αυτο..
Παιρνοντας παραδειγμα απο αυτους τους ανθρωπους  που με τοση αισιοδο3ια αντιμετωπισαν τις πιο σκληρες συνθηκες μπορουμε και εμεις, που οι δυσκολιες μας 3εκινουν τωρα, να πρα3ουμε αναλογως και να παμε μπροστα ακομη και τωρα που το τελμα ειναι ενας επιεικης χαρακτηρισμος για την κατασταση που επικρατει γυρω μας. Ευκαιριες υπαρχουν.. Και αν οχι μπορουμε να τις δημιουργησουμε εμεις.. Με μοχθο.. Με κουραση.. Με δυσκολιες, εμποδια και καθολου σιγουρο μελλον αλλα με την ικανοποιηση οτι προσπαθησαμε..  Κι ειναι αδικο, πρωτα για εμας τους ιδιους να μην το κανουμε.. Οταν υπαρχουν τραγουδια σαν κι αυτο που εχουν γραφτει κατω απο πολυ συγκεκριμενες συνθηκες και ειναι πιο επικαιρα απο ποτε.. (και το λεω εγω που αν μη τι αλλο δεν μου αρεσε ποτε η Βουγιουκλακη..)... Η ελπιδα λοιπον βρισκεται στο παρελθον και ειναι ο δρομος για το μελλον.. Η ελπιδα και η αναποσπαστη προσπαθεια.. Κι ειναι και μια μικρη παρηγορια πως ολα θα πανε καλα.. Ολα θα αλλα3ουν προς το καλυτερο δυνατον...
 

Χαμογελάστε Παρακαλώ..

Ειναι πολλα πραγματα που χαρακτηριζουν εναν ανθρωπο και τον τοποθετουν με συγκεκριμενο τροπο στα ματια των αλλων.. Μπορει να ειναι το ντυσιμο, οι κινησεις η καποια αλλα χαρακτηριστικα η εκφρασεις του που θα παροτρυνουν η θα αποτρεψουν καποιον απο το να τον πλησιασει καθως και απο το να αποκτησει καποια σχεση μαζι του.. Ειναι πολλοι οι ανθρωποι που ισχυριζονται πως δεν κρινουν τους αλλους απο την εμφανιση τους.. Και ομως ειναι αυτη που παιζει τον πρωτευοντα τουλαχιστον χρονικα ρολο.. Θελοντας και μη καποια εντυπωση μας σχηματιζεται παντα οταν γνωριζουμε ενα καινουριο προσωπο.. Ειναι λοιπον ατοπο να λεμε πως ειναι ο εσωτερικος κοσμος και ο χαρακτηρας που μας σπρωχνει σε γνωριμιες.. Αυτα ερχονται μετα.. Οταν ειναι η στιγμη να αποφασισεις αν το προσωπο που μολις εχεις γνωρισει θα παραμεινει στη ζωη σου η οχι..

Αν υποθεσουμε ομως πως απο την πρωτη ακομα επαφη γινεται καποιου ειδους αυτοματη ψυχολογιση του ατομου τοτε ποια ειναι τα κριτηρια η αλλιως οι δρομοι που μας οδηγουν στις μετεπειτα διαπιστωσεις μας??

Ειναι ο τροπος εκφρασης, η εμφανιση, οι εκφρασεις του προσωπου, οι κινησεις αυτα που λαμβανουμε ως χαρακτηριστικα σημαδια  και προβαινουμε σε συμπερασματα? Καποιοι υποστηριζουν πως τα ματια ειναι ο καθρεφτης της ψυχης.. Ειναι αλλωστε κατι που με απλη παρατηρητικοτητα μπορει κανεις να διαπιστωσει ευκολα στην καθημερινη του ζωη παρατηρωντας ακομη και τον εαυτο του..

Υπαρχει ομως και κατι ακομη σημαντικο που μπορει και λειτουργει ως καθρεφτης του εσωτερικου κοσμου των ανθρωπων.. Κατι που δεν μπορει να κανει λαθος.. μια ενεργεια τοσο αυθορμητη οσο σχεδον και το πεταρισμα των βλεφαρων.. Το χαμογελο! Πολλα μπορει κανεις να δει και να καταλαβει απο ενα χαμογελο..

Το χαμογελο ειναι ενας τροπος να υπαρξει κανεις μεσω της ουσιας του.. Ειναι ενα δειγμα του πως μπορει κανεις να δωσει το παρον στις ζωες των αλλων καθως και να ξυπνησει συναισθηματα και αντιδρασεις λειτουργωντας ως ερεθισμα απειρως δυσαναλογο σε ενταση μιας απλης εξωτερικης παρατηρησης.. Και πανω απο ολα ειναι ενας τροπος επικοινωνιας τοσο ανωτερος της λεκτικης που μπορει με σιγουρια να αποτελεσει θεμελιο για τις πιο ισχυρες ανθρωπινες σχεσεις..

Αυτα και πολλα αλλα θα μπορουσε κανεις να πει για αυτην την υποσυνειδητη και απειροελαχιστη σε σχεση με την μεγαλειωδη και πολυασχολη καθημερινοτητα μας εκφραση που  ομως εχει τη δυναμη να αλλαξει τον  κοσμο και τη ζωη μας..

Αφορμη για αυτες μου τις οχι και τοσο επιστημονικα αποδεδειγμενες και ελαφρως κλινουσες προς μια μαλλον αποτυχημενη λογοτεχνικη εκφραση συναισθηματων και πεποιθησεων παρατηρησεις ειναι μια προσφατη σχετικη φιλοσοφικη αναζητηση.. Παρακαλω μην παρεξηγειτε!