Rain and Responsibility ~ A Tail by Me

And as the rain kept falling relentlessly from the concrete grey skies time stood still. Nothing seemed to be going on in the world, but peace and quiet. She looked out of the window with her mind empty of thoughts, as if the rain had washed them away for good, and just looked at the blossoming trees across the street. Isn’t this time of the year supposed to be spring? She didn’t know. Time didn’t matter to her anyway. Cause for as long as time stood still, her endless responsibilities did too. And all she was left with was the rain and an empty gaze in her eyes.

September.

Dark hair, tightly tied back.
Light skin. And big square glasses.
And her plain bordeaux T-shirt.
Passing by on her bicycle. Against the current.
A light breeze in the atmosphere.
Not really sure where she was going.
And kids still playing at the park this late at night.
First time studying at a friend's house she's never been before.
September.

~Άγριες Φράουλες~

Κοίταζε έξω από το παράθυρο για ώρα με βλέμμα απλανές. Κανείς δεν ήξερε τι σκεφτόταν, αν σκεφτόταν κάτι. Έφερνε μόνο που και που το χέρι στα χείλη και έκοβε μια μικρή μπουκιά. Άγριες φράουλες είχε ζητήσει. Αυτό συγκεκριμένα. Δεν ήθελε τίποτε άλλο. Τις πήρε και χάθηκε στις σκέψεις της. Απόκοσμη ήταν η εικόνα της, και λίγο τρομακτική. Έτσι σαν ματωμένα που έμοιαζαν τα χείλη της και με το βλέμμα χαμένο στο κενό. Για όσους την ήξεραν, όμως, ήταν κάτι συνηθισμένο.

Στο μαγαζί αυτό ερχόταν συχνά, οπότε το θέαμα δεν ανησύχησε κανέναν ιδιαίτερα. Και με κάθε μπουκιά κατάπινε το πάθος της. Αυτό το συνονθύλευμα από φλεγόμενα αέρια και αστρική σκόνη που της έτρωγε τα σωθικά. Κι ο αέρας γύρω της έμοιαζε κρύος, μες στο κατακαλόκαιρο. Κρύος σαν βουτιά σε παγωμένη θάλασσα. Αλλά και κρύος σαν χώρος αφιλόξενος. Δεν ήταν ο χώρος, όμως, που ήταν αφιλόξενος, παρά ο ίδιος της ο εαυτός. Και τα εκρηκτικά συναισθήματα που πάσχιζαν να ξεσκίσουν το παγωμένο εξωτερικό της περίβλημα.

Αδιάφορη την είχαν χαρακτηρίσει πολλές φορές, και οι πιο κοντινοί της φίλοι ακόμα. Κι έτσι ήταν αδιάφορη, χωρίς να την πειράζει ιδιαίτερα. Καμιά φορά ίσως και ψυχρή. Όπως ακριβώς αδιάφορη έμοιαζε και τώρα. Και με κάθε μπουκιά κατάπινε τον πανικό της. Και κοίταζε το κενό καθώς η ώρα περνούσε. Και παρέμενε αδιάφορη.

Κάπου μακριά ένα ρολόι σήμανε τρεις. Κι έβλεπε τώρα αδιάφορα τον κόσμο να περνάει από μπροστά της. Κόσμος που γυρνούσε απ' τη δουλειά, κόσμος προς όλες τις κατευθύνσεις. Και είδε κι εκείνη να περνάει. Και ξέσπασε σε λυγμούς. Κι από μέσα της ξεχύθηκε το σύμπαν. 

Άγγελος Διάττων.

Πετούσε ψηλά για όσο θυμόταν τον εαυτό του. Κοιτούσε πάντα προς τα κάτω. Φρόντιζε τους ανθρώπους και ήταν περήφανος γι' αυτό. Δεν είχε όμως ποτέ του αντικρίσει το φως. Μήτε τον ήλιο μήτε το φεγγάρι. Ποτέ πριν δεν το είχε σκεφτεί, δεν το είχε συνειδητοποιήσει. Κι ας άκουγε συχνά οι άλλοι να μιλούν γι' αυτό. Ώρες εκθείαζαν τις χάρες ενός γεμάτου φεγγαριού ή απολάμβαναν τη ζεστασιά του ήλιου. Τίποτα από αυτά στην ουσία δεν του έλειπε μιας και βρισκόταν πάντα υπό τη σκέπη τους. Ένιωθε την ενέργειά τους και αισθανόταν την παρουσία και τις εναλλαγές τους. Δεν τα είχε όμως ποτέ αντικρίσει κατάματα. Ποτέ πριν δεν το θέλησε μα τώρα το ευχόταν. Χωρίς λόγο. Απλά το ήθελε όσο τίποτε άλλο. Βάλθηκε λοιπόν να βρει τρόπο. Δεν ή3ερε κανέναν σαν κι αυτόν που να το έχει επιχειρήσει. Πιθανότατα γιατί κανείς δεν το είχε σκεφτεί. Η ζωή του ήταν ούτως ή άλλως πλήρης και δεν ένιωθε κάτι να λείπει. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Δεν είχε ακούσει κανέναν να το απαγορεύει, κι όμως ένιωθε πως εκπληρώνοντας την ευχή του θα παρέβαινε κάποιον κανόνα. Κι όμως, ακόμη κι έτσι δεν το ένιωθε λάθος. Ήταν αυτό που ήθελε και τίποτα δεν έμοιαζε πιο σωστό. Αποφάσισε λοιπόν να ρωτήσει μήπως ή3ερε κανείς κάποιον τρόπο, κάτι για να τον βοηθήσει, μα όλοι σε όσους μίλησε τον κοίταζαν με απορία. Ίσως και με ένα αίσθημα τρόμου ή και απέχθειας προς την σκέψη του. Ήταν τόσο παράλογο αυτό που ζητούσε, όμως κανείς δεν ή3ερε γιατί. Και κανείς δεν είχε τη διάθεση να υποστηρί3ει το αντίθετο. Απογοητευμένος από την αρνητική ε3έλι3η της έρευνάς του αποφάσισε να βρει μόνος του τον τρόπο. Το σκεφτόταν για μέρες. Έστυβε το μυαλό του να βρει πως θα μπορούσε να κοιτάα3ει κάτι που ποτέ του δεν είχε 3αναδεί. Που ήξερε ακριβώς που βρισκόταν μα και πάλι δεν το είχε ποτέ αντικρίσει σκόπιμα ή μη. "Απλά θα γυρίσω.", είπε. "Απλά θα γυρίσω και θα το κοιτά3ω."  Το πιο απλό, που έμοιαζε μέχρι πριν ως το πιο αδιανόητο.
Και γύρισε. Στην αρχή αντίκρισε το φεγγάρι. Μαγεύτηκε από την ομορφιά του και δεν μπορούσε να πάρει το βλέμμα του από πάνω του. Τον συγκλόνιζε κάθε πιθαμή, κάθε γραμμή και κάθε σκιά. Και απορούσε πως τόση ομορφιά μπορούσε να χωρέσει σε κάτι τόσο απλό. Σε κάτι που ήταν πάντα εκεί και ποτέ δεν το έβλεπε. Και ευχόταν να το είχε κάνει νωρίτερα. Βυθισμένος στις σκέψεις του και μαγεμένος από την εικόνα της σελήνης 3εχνούσε να πετά. Τίποτα άλλο δεν ήταν δυνατόν να καταλάβει και τον παραμικρό χώρο στο μυαλό του πέρα από την απίστευτη πληρότητα που του προσέφερε η θέα. Και έπεφτε. Δεν το συνειδητοποιούσε αλλά έπεφτε. Και συνέχιζε να πέφτει μέχρι που το φεγγάρι έδυσε και ο ήλιος εμφανίστηκε στον ουρανό. Κι ήταν γι' αυτόν μια καινούρια έκπλη3η. Οι ακτίνες του ζέσταιναν το πρόσωπο και νέα συναισθήματα εμφανίζονταν από τα βάθη της καρδιάς του. Συναισθήματα πρωτόγνωρα και απόλυτα. Και θαύμασε και τον ήλιο. Και συνέχισε να πέφτει. Για μέρες. Και νύχτες. Και ήταν ευτυχισμένος γιατί μπορούσε να παρακολουθεί τις αγαπημένες του εικόνες 3ανά και 3ανά. Και τίποτα άλλο δεν τον ένοιαζε. Και έπεφτε.

~Ταμπού~

Ταμπού: Επιτραπέζιο παιχνίδι με κάρτες;παίζεται με ομάδες. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να περιγράψεις στους συμπαίκτες σου την λέ3η που απεικονίζεται στην κάρτα χώρις να αναφέρεις κάποια από τις λέ3εις ταμπού.
Ταμπού: Λέ3η, έννοια ή θέμα του οποίου η αναφορά αποφεύγεται σε κοινωνικές συζητήσεις ως μη κοινωνικά αποδεκτό.

Σκέψου τί αποφεύγεις να συζητήσεις. Τί αποφεύγεις να σκεφτείς. Τί σε τρομάζει περισσότερο. Και σκέψου γιατί.

Παί3ε το παιχνίδι. Δεν πρέπει να το πεις. Σε κανέναν. Έτσι είναι οι κανόνες. Μα μπορείς να πεις ότι θες. Υπάρχουν τόσες λέ3εις για να χρησιμοποιήσεις. Πες ότι θες. "Ταμπού". Όχι αυτό. "Μα...". Πες ότι θες. "Ταμπού!". Όχι αυτό! Αλλά πες ότι θες. Πρέπει να παί3εις με τους κανόνες. "Μα οι κανόνες δεν έχουν λογική. Μου λες πες οτι θες".  Μα μπορείς να πεις ότι θες. Εκτός από αυτό. "Μα εγώ αυτό θέλω να πω". Εντά3ει, πες το. " Ταμπού." Έχασες.

Δέσμια των παθών μου, λοιπόν..

Να σωπαίνω εκεί που θα 'πρεπε να φωνά3ω..
Να χαμογελάω συγκαταβατικά καθώς τα μάτια μου θολώνουν..
Να μην μπορώ να σε κοιτά3ω στα μάτια και, γι'ακόμα μια φορά να σου πω πως σ'αγαπώ. Χωρίς εσύ να με πιστεύεις..
Και να μη μπορώ να 3εκολλήσω το βλέμμα μου από πάνω σου, πίσω από τα σκούρα μου γυαλιά..
Και να χαμογελάω χωρίς λόγο..
Κι όταν είμαι μαζί σου να χάνομαι..
Κι όταν δεν είμαι να μου λείπεις..
Και να ζαλίζομαι όταν χαμογελάς..
Και να με κάνεις ευτυχισμένη με κάθε σου βλέμμα..

Και να μην μπορώ να το φωνά3ω..

~By The Sea~ (Ή Άλλο Ένα Παραμύθι...)

Γιατί τα σύννεφα είναι 3εφτισμένα παραμύθια,

Και στα όνειρά σου όταν έρχονται, αλήθεια,

Πώς το τολμάς κι αμφισβητείς;

Την υλική τους ε3ουσία 

Μες στην αέρινη ουσία

Που ποτέ δεν θα γευτείς..

Πως είναι κόσμοι μαγικοί μισοσβησμένοι

Και μια ματιά σου ο καθείς τους να προσμένει
Για ν' ανταποκριθεί στο ρόλο

Που είναι ταγμένος για να παί3ει

Πριν ο αέρας τον κουρσέψει

Κι αυτό είναι όλο...

Και 3αφνικά όλη η ουσία 

Πνιγμένη μες την προδοσία 

Αγωνιά μα και παγώνει

Στου πορθητή της την πνοή

Μια τελευταία προσευχή

Στάσου, νυχτώνει...

Και 3εγλιστά στην ησυχία 

Μα με του ανέμου τη θυσία 

Κάπου μακριά ψάχνει να βγει

Άγνωστους κόσμους να μαγέψει

Και στις ψυχές να τα3ιδέψει

Ξάφνου, σιγή...