Rain and Responsibility ~ A Tail by Me

And as the rain kept falling relentlessly from the concrete grey skies time stood still. Nothing seemed to be going on in the world, but peace and quiet. She looked out of the window with her mind empty of thoughts, as if the rain had washed them away for good, and just looked at the blossoming trees across the street. Isn’t this time of the year supposed to be spring? She didn’t know. Time didn’t matter to her anyway. Cause for as long as time stood still, her endless responsibilities did too. And all she was left with was the rain and an empty gaze in her eyes.

Άγγελος Διάττων.

Πετούσε ψηλά για όσο θυμόταν τον εαυτό του. Κοιτούσε πάντα προς τα κάτω. Φρόντιζε τους ανθρώπους και ήταν περήφανος γι' αυτό. Δεν είχε όμως ποτέ του αντικρίσει το φως. Μήτε τον ήλιο μήτε το φεγγάρι. Ποτέ πριν δεν το είχε σκεφτεί, δεν το είχε συνειδητοποιήσει. Κι ας άκουγε συχνά οι άλλοι να μιλούν γι' αυτό. Ώρες εκθείαζαν τις χάρες ενός γεμάτου φεγγαριού ή απολάμβαναν τη ζεστασιά του ήλιου. Τίποτα από αυτά στην ουσία δεν του έλειπε μιας και βρισκόταν πάντα υπό τη σκέπη τους. Ένιωθε την ενέργειά τους και αισθανόταν την παρουσία και τις εναλλαγές τους. Δεν τα είχε όμως ποτέ αντικρίσει κατάματα. Ποτέ πριν δεν το θέλησε μα τώρα το ευχόταν. Χωρίς λόγο. Απλά το ήθελε όσο τίποτε άλλο. Βάλθηκε λοιπόν να βρει τρόπο. Δεν ή3ερε κανέναν σαν κι αυτόν που να το έχει επιχειρήσει. Πιθανότατα γιατί κανείς δεν το είχε σκεφτεί. Η ζωή του ήταν ούτως ή άλλως πλήρης και δεν ένιωθε κάτι να λείπει. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Δεν είχε ακούσει κανέναν να το απαγορεύει, κι όμως ένιωθε πως εκπληρώνοντας την ευχή του θα παρέβαινε κάποιον κανόνα. Κι όμως, ακόμη κι έτσι δεν το ένιωθε λάθος. Ήταν αυτό που ήθελε και τίποτα δεν έμοιαζε πιο σωστό. Αποφάσισε λοιπόν να ρωτήσει μήπως ή3ερε κανείς κάποιον τρόπο, κάτι για να τον βοηθήσει, μα όλοι σε όσους μίλησε τον κοίταζαν με απορία. Ίσως και με ένα αίσθημα τρόμου ή και απέχθειας προς την σκέψη του. Ήταν τόσο παράλογο αυτό που ζητούσε, όμως κανείς δεν ή3ερε γιατί. Και κανείς δεν είχε τη διάθεση να υποστηρί3ει το αντίθετο. Απογοητευμένος από την αρνητική ε3έλι3η της έρευνάς του αποφάσισε να βρει μόνος του τον τρόπο. Το σκεφτόταν για μέρες. Έστυβε το μυαλό του να βρει πως θα μπορούσε να κοιτάα3ει κάτι που ποτέ του δεν είχε 3αναδεί. Που ήξερε ακριβώς που βρισκόταν μα και πάλι δεν το είχε ποτέ αντικρίσει σκόπιμα ή μη. "Απλά θα γυρίσω.", είπε. "Απλά θα γυρίσω και θα το κοιτά3ω."  Το πιο απλό, που έμοιαζε μέχρι πριν ως το πιο αδιανόητο.
Και γύρισε. Στην αρχή αντίκρισε το φεγγάρι. Μαγεύτηκε από την ομορφιά του και δεν μπορούσε να πάρει το βλέμμα του από πάνω του. Τον συγκλόνιζε κάθε πιθαμή, κάθε γραμμή και κάθε σκιά. Και απορούσε πως τόση ομορφιά μπορούσε να χωρέσει σε κάτι τόσο απλό. Σε κάτι που ήταν πάντα εκεί και ποτέ δεν το έβλεπε. Και ευχόταν να το είχε κάνει νωρίτερα. Βυθισμένος στις σκέψεις του και μαγεμένος από την εικόνα της σελήνης 3εχνούσε να πετά. Τίποτα άλλο δεν ήταν δυνατόν να καταλάβει και τον παραμικρό χώρο στο μυαλό του πέρα από την απίστευτη πληρότητα που του προσέφερε η θέα. Και έπεφτε. Δεν το συνειδητοποιούσε αλλά έπεφτε. Και συνέχιζε να πέφτει μέχρι που το φεγγάρι έδυσε και ο ήλιος εμφανίστηκε στον ουρανό. Κι ήταν γι' αυτόν μια καινούρια έκπλη3η. Οι ακτίνες του ζέσταιναν το πρόσωπο και νέα συναισθήματα εμφανίζονταν από τα βάθη της καρδιάς του. Συναισθήματα πρωτόγνωρα και απόλυτα. Και θαύμασε και τον ήλιο. Και συνέχισε να πέφτει. Για μέρες. Και νύχτες. Και ήταν ευτυχισμένος γιατί μπορούσε να παρακολουθεί τις αγαπημένες του εικόνες 3ανά και 3ανά. Και τίποτα άλλο δεν τον ένοιαζε. Και έπεφτε.

~Romance~

Dear Romeo,
Που χάθηκες αγάπη μου? Στο Γουαδαλκιβίρ? Που είσαι και σε περιμένω τόσα μερόνυχτα στο παραθύρι μου? Ξαγρυπνώ και συζητώ με το φεγγάρι. Να σε προσέχει του ζητώ, μα χαμένο σ' έχει κι εκείνο. Μη και ψόφησε τ' άσπρο σου άλογο κι έρχεσαι ποδαράτος? Ή μήπως σ' έχουν απαγάγει οι πειρατές του Αστερι3? (Λίτρα δεν έχω) Τώρα, βέβαια, μπορεί και να σ' έχει πάρει κάνας δράκος στο κατόπι. Αν είναι έτσι ν' αργήσεις να 'ρθεις. Θα περιμένω να τον 3εφορτωθείς. Κι αν η αντρειοσύνη σου τελικά δεν είναι αρκετή, δεν πειράζει. Και πάλι θα περιμένω. ( Τον επόμενο!)
Αν, όμως, καλέ μου Ρωμαίο, αντιληφθώ πως έκανες καμιά στάση για σε κανένα μαγεμένο δάσος με τίποτα νεράιδες και 3έχασες να φύγεις, μη μπεις στον κόπο να γυρίσεις. Μαύρο φίδι που σ' έφαγε καημένε μου! Θ' αστράψω, θα βροντή3ω και θα σε κάνω ταπετσαρία για το καθιστικό. Το νου σου!

Yours truly, Juliet

~Sunny Day~

Ξεκίνα να ζεις το φιλμ της ζωής σου
Γράφοντας όνειρα μ' ότι έχεις μαζί
Ακτίνες ανάβουν με χρώμα κερί
Κι αν θες να 3εχάσεις στο φως τους αφήσου..

Κοιτώντας λο3ά στο σπασμένο καθρέφτη
Φτιά3ε το παζλ που στο φως σ' οδηγεί
Έ3ω απ' τις γρίλιες να τρέ3εις μπορεί
Το σπασμένο σου είδωλο απόδει3ε ψεύτη..

Κομμάτι-κομμάτι, κλωστή την κλωστή
Υφαίνοντας κάτι που μοιάζει ζωή..