A journey of self discovery

 Currently taking note of the things that bring me happiness, or a sense of positivity in general. There are not that many. Or, at least, not that many that I encounter daily. The list is short, but I shall  hope it will get longer in time. Feel good movies are part of my escape plan. And calls with friends. Walking. Music can go either way these days. I've managed to put pressure on music, can you imagine? I get anxious about choosing the right song for the moment because I so heavily rely on it being the absolute right one. Not a good place to be, but this too shall get better. I've been wanting to start playing music again. I am closer to it than I have ever been in the past decade but still not there yet. Still scared. Failure has defined me in ways that I didn't realise before. But now I do. And that's a step forward anyways. I feel this past year has been formative for most, but part of me is still unsure about if I have made the most out of this opportunity. It sounds ridiculous hearing that, but still... There is this stillness that is getting a hold of me in the past fews days. A stillness that I have feared in the past, and still do. Sort of like a ghost that I can't quite deal with and it affects me greatly. Well at least the fear affects me. It is all in my head, I am well aware of that, but still... Doesn't make it any less real. What I seek is an outlet that would occupy my mind and, perhaps, bring some balance to my everyday thoughts. The situation is not helping at the moment, but I do hope for the best. I think we all do.  

Paint a picture

I love the smell of rain. Have I said this before? Probably yes. I feel strongly about it. That misty musk of a forest, the salty wind of the sea before a storm, the first few drops of water on warm concrete. I am somehow deeply connected to that. It appeals to my senses, but also kind of awakens my higher self, if that makes sense. Different feelings in each situation, but ultimately, it all boils down to relief. A sense of letting go. Storms almost make me cry every time. Is it a calling to who I'm supposed to be? It feels like it. Free. My true self lives in an underground network of calm and thunderous silence. Just beneath the surface of the perceived world. Just a step away. So simple, yet of such inconceivable complexity. 

This world is two-dimensional and I'm looking for depth. 

Rain and Responsibility ~ A Tail by Me

And as the rain kept falling relentlessly from the concrete grey skies time stood still. Nothing seemed to be going on in the world, but peace and quiet. She looked out of the window with her mind empty of thoughts, as if the rain had washed them away for good, and just looked at the blossoming trees across the street. Isn’t this time of the year supposed to be spring? She didn’t know. Time didn’t matter to her anyway. Cause for as long as time stood still, her endless responsibilities did too. And all she was left with was the rain and an empty gaze in her eyes.

September.

Dark hair, tightly tied back.
Light skin. And big square glasses.
And her plain bordeaux T-shirt.
Passing by on her bicycle. Against the current.
A light breeze in the atmosphere.
Not really sure where she was going.
And kids still playing at the park this late at night.
First time studying at a friend's house she's never been before.
September.

~Άγριες Φράουλες~

Κοίταζε έξω από το παράθυρο για ώρα με βλέμμα απλανές. Κανείς δεν ήξερε τι σκεφτόταν, αν σκεφτόταν κάτι. Έφερνε μόνο που και που το χέρι στα χείλη και έκοβε μια μικρή μπουκιά. Άγριες φράουλες είχε ζητήσει. Αυτό συγκεκριμένα. Δεν ήθελε τίποτε άλλο. Τις πήρε και χάθηκε στις σκέψεις της. Απόκοσμη ήταν η εικόνα της, και λίγο τρομακτική. Έτσι σαν ματωμένα που έμοιαζαν τα χείλη της και με το βλέμμα χαμένο στο κενό. Για όσους την ήξεραν, όμως, ήταν κάτι συνηθισμένο.

Στο μαγαζί αυτό ερχόταν συχνά, οπότε το θέαμα δεν ανησύχησε κανέναν ιδιαίτερα. Και με κάθε μπουκιά κατάπινε το πάθος της. Αυτό το συνονθύλευμα από φλεγόμενα αέρια και αστρική σκόνη που της έτρωγε τα σωθικά. Κι ο αέρας γύρω της έμοιαζε κρύος, μες στο κατακαλόκαιρο. Κρύος σαν βουτιά σε παγωμένη θάλασσα. Αλλά και κρύος σαν χώρος αφιλόξενος. Δεν ήταν ο χώρος, όμως, που ήταν αφιλόξενος, παρά ο ίδιος της ο εαυτός. Και τα εκρηκτικά συναισθήματα που πάσχιζαν να ξεσκίσουν το παγωμένο εξωτερικό της περίβλημα.

Αδιάφορη την είχαν χαρακτηρίσει πολλές φορές, και οι πιο κοντινοί της φίλοι ακόμα. Κι έτσι ήταν αδιάφορη, χωρίς να την πειράζει ιδιαίτερα. Καμιά φορά ίσως και ψυχρή. Όπως ακριβώς αδιάφορη έμοιαζε και τώρα. Και με κάθε μπουκιά κατάπινε τον πανικό της. Και κοίταζε το κενό καθώς η ώρα περνούσε. Και παρέμενε αδιάφορη.

Κάπου μακριά ένα ρολόι σήμανε τρεις. Κι έβλεπε τώρα αδιάφορα τον κόσμο να περνάει από μπροστά της. Κόσμος που γυρνούσε απ' τη δουλειά, κόσμος προς όλες τις κατευθύνσεις. Και είδε κι εκείνη να περνάει. Και ξέσπασε σε λυγμούς. Κι από μέσα της ξεχύθηκε το σύμπαν. 

Εγώ κι ο καθρέφτης μου

Δεν ντάπηκα ποτέ για τον εαυτό μου. Ντράπηκα, όμως, για το πώς οι άλλοι με έβλεπαν. Ντράπηκα εκεί που θα έπρεπε να ντρέπονται εκείνοι. Και κρύφτηκα. Γιατί δεν θεωρούσα πως είμαι δυνατή. Γιατί δυνατοί ήταν εκείνοι που φώναζαν. Κι εγώ ήμουν μικρή. Και γινόμουν μικρότερη με κάθε τους λέξη. Και ήταν η κρυψώνα μου ζεστή και οικεία. Κι αν δεν ένιωθα ωραία εκεί, τουλάχιστον είχε ησυχία. Και μου αρέσει η ησυχία. Μου αρέσει να παίρνω το βιβλίο μου και να διαβάζω στο ημίφως, καμιά φορά και με λίγη απαλή μουσική. Κι έτσι ακριβώς ήταν η κρυψώνα μου. Ήσυχη και σκοτεινή. Και προπάντων εκεί που κανείς δε θα μπορούσε να με βρει. Ανάμεσα στους άλλους. Εκεί που κανείς δεν θα έψαχνε. Γιατί όπως αυτοί που συνήθως φωνάζουν δεν φωνάζουν στον εαυτό τους, δε θα φώναζαν και σ’ εμένα. Γιατί εγώ ήμουν ο εαυτός τους. Η αντανάκλαση της εικόνας τους. Και σαν κάθε τέχνη, εξελίχθηκε και η τέχνη της ανάκλασης. Και μπορούσα τώρα να κινούμαι και στον ίδιο ρυθμό ακόμα με τις κινήσεις που αντανακλούσα. Και σαν τεχνητή νοημοσύνη προσαρμόστηκα και υιοθέτησα τις ανακλάσεις των άλλων σαν δικές μου. Και ήμουν εγώ που φώναζα τώρα. Αλλά φώναζα σ’ εμένα. Γιατί εγώ ήμουν μικρή. Και κανείς δεν το ήξερε. Κι η αντανάκλαση μου ήταν μεγάλη. Όμως, δε θέλω πια να φωνάζω. Και καθώς σταματώ, ο καθρέφτης ραγίζει. Κι η κρυψώνα μου αρχίζει σιγά σιγά να φωτίζει. Θα χρειαστεί πολλή ησυχία για να σπάσει. Ησυχία και χρόνο. Αλλά μπορώ να περιμένω. Γιατί στο φως αυτοί που φωνάζουν φαίνονται μικροί. Αυτοί που φωνάζουν είναι μικροί. Κι εγώ έμαθα να είμαι μεγάλη.       

Possitive Vibrations

So much for the happy new year...
Τόσες ευχές, τόσα χαμόγελα, τόση χαρά που ο χρόνος αλλάζει.
Κι αν δεν άλλαζε;
Σιγά, δηλαδή, τη διαφορά. Μια μέρα πέρασε κι ήρθε μια καινούρια. Big deal. Τι κι αν με άφησα για λίγο να παρασυρθώ στη δίνη της εορταστικής ευτυχίας; Τι κι αν έμεινα για μερικές στιγμές μετέωρη και τ' ονόμασα " διάλειμμα από την καθημερινότητα";  Έφυγε το '15, ήρθε το '16 κι όλα είναι καλά, ακριβώς όπως ήταν και πριν.  Όσο καλά ήταν και πριν.

Πάντως, αν θεωρήσουμε το γεγονός της αλλαγής σημείο αναφοράς, μπορώ να πω πως φέτος είναι η χρονιά που έσπασα τις παραδόσεις. Έχουμε και λέμε,λοιπόν:

1st. Έκανα το πρώτο μου new year's resolution και αποφάσισα πως θα είμαι λίγο καλύτερη με τον εαυτό μου, λίγο πιο ευγενική ας πούμε. Δεν ξέρω από ποια ταινία το ξεσήκωσα αλλά έχω την εντύπωση πως είναι και κάτι σαν τεχνική αυτο-κάτι. Απ' αυτά με τα 12-step βιβλία για ένα καλύτερο αύριο. Άντε να δούμε...

2nd. Έκανα πρωτοχρονιά στο κρεβατάκι μου, με τις πιτζαμούλες μου και το λαπιτόπ μου. Και μπορώ να πω πως πολύ το χάρηκα.

3rd. Δεν έφαγα μελομακάρονα. Και γενικά γλυκά. Βασικό αυτό και αισιόδοξο. Γιατί αν είναι να πιστέψουμε τις φήμες πως ότι κάνεις όταν αλλάζει ο χρόνος θα το κάνεις όλη τη χρονιά, τότε μετά τιμής προανακοινώνω πως έκοψα τα γλυκά... xD

Σκατά.

Σήμερα η μέρα ήταν σκατά. Και παρόλο που είχα να κάνω ένα σωρό πράγματα που πρέπει μάλιστα να γίνουν άμεσα, δεν έκανα τίποτα. Τίποτα απολύτως. Και το ήξερα απ' το πρωί πως θα πάει έτσι σήμερα. Και κατά τη διάρκεια της μέρας το συνειδητοποιούσα σταδιακά πως περνούσε ο χρόνος έτσι χωρίς να τον εκμεταλλεύομαι κι απογοητευόμουν. Κι όσο περισσότερο απογοητευόμουν τόσο τον άφηνα να περνάει. Story of my life δηλαδή αλλά αλλού θέλω να καταλήξω. Πήρα, λοιπόν, ένα κομματάκι χαρτί όσο "παρακολουθούσα" ένα μάθημα που δεν ήθελα να παρακολουθήσω κι άρχισα να γράφω ΣΚΑΤΑ. Με κεφαλαία και με μικρά γράμματα, ξανά και ξανά το ένα δίπλα στο άλλο με σκοπό να γεμίσω το χαρτί. Δεν το γέμισα τελικά. Σταμάτησα κάπου στη μέση. Κάτι πρέπει να μου τράβηξε την προσοχή, αλλά αυτό που παρατήρησα ήταν πως δεν είχα πλέον την ανάγκη να το γράψω. Ίσως το έβγαλα από μέσα μου και μου πέρασε. Ίσως συνειδητοποίησα ότι θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Δεν έχει σημασία. Το σημαντικό είναι πως αποφάσισα πως η μέρα ήταν τελικά στο χέρι μου. Πως είναι ακόμα στο χέρι μου βασικά, γιατί δεν έχει ακόμα τελειώσει. Και η αλήθεια είναι πως τη στιγμή που το είπα στον εαυτό μου, έπαψα να νιώθω τόσο κουρασμένη όσο πριν.

Ώρα να στρωθώ στη δουλειά, λοιπόν, και να πάρω τα πάνω μου.

Someone to save the day (the month, the year) !

Τελευταία οι μέρες περνάνε κάπως γρήγορα και χωρίς πολύ πολύ να τις καταλαβαίνω. Κι ενώ λέω και ξαναλέω πως θέλω να έρθουν τα Χριστούγεννα να ησυχάσω λίγο, ταυτόχρονα έχω την αίσθηση πως θα έρθουν πριν καν το καταλάβω και μετά θα έρθει και το Πάσχα, και μετά το καλοκαίρι, και μετά και μετά... Και όσο ασυναίσθητα τρέχει ο λογισμός μου προς το μέλλον τόσο νιώθω τον κόμπο στο στομάχι μου να σφίγγεται περισσότερο. Γιατί ο χρόνος έχει το μέλλον του κανονισμένο και τρέχει προς αυτό ανέμελα και με βιάση. Εγώ όμως; Εμένα ποιος θα μου πει τι να κάνω με το μέλλον που έρχεται; Πότε θα προλάβω να κάνω όλα όσα πρέπει να γίνουν; Και όταν αυτά τελειώσουν; Τότε τι;

Αχχχχ... Να το πάλι. Ασφυκτιώ!

Θα καταφέρω να κάνω όσα πρέπει; Κι αν τα καταφέρω τελικά θα είναι αυτό που θέλω να κάνω;
Δεν ξέρω ποιόν φοβάμαι περισσότερο να απογοητεύσω, τους άλλους ή τον εαυτό μου.

Δεν ξέρω αν απλά γίνομαι δραματική. Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι στο μυαλό όλων των φίλων μου και άλλων στην ηλικία μου. Αυτό που ξέρω είναι πως πρέπει να σταματήσω να πανικοβάλλομαι και δεν ξέρω πως...

Ουφφ... Τουλάχιστον υπάρχει η μουσική.

I need a new page, and i need it blank.

Δε μ' αρέσω συχνά. Αλλά όταν μ' αρέσω, είμαι και γαμώ τα παιδιά.
Και πολύ θα ήθελα να πω κάτι για όταν μ΄αρέσω. Πολύ θα 'θελα να μ' αρέσω και τώρα.

Άκουσα εχθές, τυχαία,  μετά από πολύ καιρό αυτό το τραγούδι και μου θύμισε όλα όσα έχω χάσει από μένα. Όλα τα στοιχεία του εαυτού μου που μου λείπουν.
Μου θύμισε πόσο μίζερη και χωρίς φαντασία έχω γίνει.
Μου θύμισε πόσο δεν είμαι πια παιδί και πόσο πιο χαρούμενη ήμουν ακόμα κι όταν άκουγα Πασχαλίδη.
Χαρούμενη και ξέγνοιαστη ήμουν. Και, δυστυχώς, δεν είμαι πια.

Εμπνεύσεις περασμένης εποχής

Με χείλη σφραγιστά
και μάτια δακρυσμένα
Ό,τι έκανα για σένα
να χάνεται στο φως.

Τα λόγια κι οι ελπίδες
ψηφίδες της σιωπής
Ο πάγος στην ανάσα
οι στάλες της βροχής.

Ήταν γραφτό μου είπες
στο τέλος να χαθείς
Το θέλαμε κι οι δύο
το τελευταίο αντίο.


Κλαπ κλαπ κλαπ... xD

Χάνω τον εαυτό μου, βρίσκω το θεό μου

Ποτέ άλλοτε δεν αισθάνθηκα ξανά τόσο επιτακτική την ανάγκη να βρω μέσα μου μια δύναμη να με κινεί. Και τώρα που ψάχνω χωρίς αποτέλεσμα είμαι έτοιμη να στρέψω αυτή μου την αναζήτηση και σε άλλα, έξωθεν, μονοπάτια. Τη γαλήνη που συνάντησα σε προαύλια ναών και μοναστηριών δεν τη συνάντησα αλλού. Μήτε σε τόπο, μήτε σε άνθρωπο. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν η ηρεμία αυτή απορρέει, με κάποιον τρόπο, από πνευματικότητα του χώρου ή από τη μυστικιστική διάθεση που προκαλεί. Ίσως, βέβαια, προκύπτειαπλάαπό το τοπίο. Δεν είναι λίγο άλλωστε. ένας περιορισμένος χώρος μέσα στη φύση ή κοντά σε κτίρια παλιάόσο και το τοπίο που τα περιάλλει. Αρκούν, νομίζω, να σε βοηθήσουν να συγκεντρώσεις τη σκέψη σου. Και αυτό είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι; να βρεθώ λίγο μακριά απο περισπασμούς και να αφοσιωθώ σε μένα, στο μέσα μου, στο θεό μου.

~Lost at sea~

Δεν είναι ότι δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω όταν ένα πράγμα δεν είναι τέλειο. Δεν είναι ότι δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω όταν δύο ή πέντε πράγματα δεν είναι τέλεια ή όπως τα θέλω. Όταν, όμως, κάθε τι γύρω μου είναι εκτός ελέγχου και νιώθω πως δεν μπορώ να κάνω κάτι γι΄αυτό, τότε ναι. Τότε τα χάνω και χάνομαι. Ή τουλάχιστον θέλω να χαθώ. Θέλω να μην είμαι εγώ. Θέλω κάποιος άλλος να αναλάβει την ευθύνη για τη ζωή μου που πάει προς το χάος. Κι όχι το ωραίο χάος, το ρομαντικό, που δεν σε νοιάζει που πας γιατί δεν έχεις προορισμό, αλλά το χάος εκείνο από το οποίο ξέμαθες γιατί έπρεπε να μάθεις πως να είσαι ενήλικας, γιατί έπρεπε να βάλεις τη ζωή σου σε τάξη. Κανείς, όμως, δεν σου είπε πως το χάος εκείνο, που κρυφά σου έλειπε, θα γυρίσει πίσω για να σε εκδικηθεί όταν εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το αποφύγεις. Όταν θα πρέπει, και θα χρειάζεσαι, να είναι όλα σε τάξη.

Και τώρα τί; Τώρα πως γυρνάμε πίσω;

Λάθος. Αυτό είναι το λάθος. Δεν θέλω να γυρίσω πίσω. Θέλω να πάω μπροστά. Αλλά σε ένα μπροστά που θα το ορίζω εγώ.

Ωραία λόγια για μια μικρή επαναστάτρια.

Για να σκεφτούμε, όμως, και λίγο πραγματολογικά, πώς και με ποιά εφόδια θα ορίσω εγώ το μέλλον μου όταν δεν ξέρω καν τι απόχρωση θέλω να του δώσω; Όταν ήξερα πως κάποιος άλλος τα είχε κανονίσει για μένα, κι όσο κι αν ήθελα να το παλέψω, τελικά δεν μπόρεσα; Με τί εφόδια, τώρα, και με ποιά προετοιμασία θα γκρεμίσω την ψευδαίσθηση του έτοιμου στρωμένου δρόμου που υποτίθεται πως έχω μπροστά μου; Και με ποια πυγμή και ψυχραιμία θα αντιμετωπίσω το δύσβατο μονοπάτι; Το μονοπάτι που εγώ μόνη μου επιλέγω συνειδητά να ακολουθήσω ανεξάρτητα από τα όποια εμπόδια θα μου φέρει στο δρόμο μου.

Είναι επιλογή μου, και πρέπει να είναι. Είναι δύσκολη, και πρέπει να είναι. Πρέπει να νιώσω ότι την κέρδισα. Ότι την αξίζω. Αλλά πώς θα την αντιμετωπίσω; Πώς; Πώς γκρεμίζεις μια ζωή που δεν είναι δική σου;

Γιατί δεν βγήκα στους δρόμους.

Αρχικά δεν βγήκα στους δρόμους γιατί ήταν και άλλοι εκεί.

Εκείνοι που βράζει το αίμα τους, ορθώς θα μου πείτε, αλλά βράζει για αίμα. Και για εκδίκηση και για φόνο και για πόνο. Εκείνοι που τον πόνο τον βλέπουν σαν παιχνίδι. Και που δε λογαριάζουν, το παιδάκι στη γωνία που τρόμαξε απ' τη φωτιά και τον κύριο με το ηλεκτρικό αμαξίδιo που κατάφερε άρον άρον και ευτυχώς να ανέβει σε μία από τις λίγες ράμπες και να χωθεί στην είσοδο μιας πολυκατοικίας για να βρει καταφύγιο όρθιος με την πλάτη στον τοίχο να τον στηρίζει. Και δεν λογαριάζουν και τους ανθρώπους που τρέχοντας προσπαθούν να μαζέψουν ότι μπορούν από τα καταστήματά τους για να μην γίνει η ιδιοκτησία τους παρανάλωμα και μετά να κρυφτούν κι αυτοί μέσα να γλιτώσουν απ τη φωτιά. Και δεν λογαριάζουν και πολλά άλλα σημαντικά. Αλλά δε λογαριάζουν και το πιο ασήμαντο; εμένα που χάνω την πίστη μου στο δρόμο.

Επιπλέον δε βγήκα στους δρόμους γιατί ενώ πιστεύω ειλικρινά στην μαζική κινητοποίηση και στους σκοπούς τους οποίους αυτή εξυπηρετεί και πιστεύω, επίσης, ακράδαντα στο δικαίωμα έκφρασης της αγανάκτησης για το φόνο ενός παιδιού, κάτι στο οποίο δεν θα ήθελα ποτέ να συμμετέχω είναι ο παραλογισμός ενός άλλου παιδιού. Ενός παιδιού που είναι κάπως μεγάλο για να νομίζει ότι του ανήκει ο κόσμος. Και που νομίζει ότι έχει τη δύναμη να παίζει με τις μαριονέτες του, έστω από εκεί που είναι.

Γιατί ο κόσμος δεν βγήκε στο δρόμο για το εν λόγω παιδί. Παρόλα αυτά όμως αυτή η εικόνα έχει δοθεί. Και γι΄αυτόν ακριβώς το λόγο δεν ήμουν εγώ εκεί.

Γιατί το δικαίωμα στην μόρφωση και την εκπαίδευση είναι αναφαίρετο. Από τη στιγμή, όμως, που αποφασίζεις να πάρεις στο χέρι σου με τόση ευκολία ένα όπλο και να βγεις στους δρόμους να τρομοκρατήσεις κόσμο που δεν έφταιξε σε τίποτα, κόσμο που δεν έχεις ποτέ ξαναδεί και δεν γνωρίζεις είσαι τρομοκράτης. Και ως τέτοιος σου αναλογούν περιορισμοί. Περιορισμοί που ο ίδιος έφερες στον εαυτό σου και που θα πρέπει να υποστείς αναλόγως και όσον αφορά τα δικαιώματά σου.

Και το να απαιτείς να σταθεί στο πλάι σου όλος ο κόσμος που δεν νοιάστηκες ποτέ αν θα τρομοκρατήσεις και του οποίου την ψυχή αν, "κατά λάθος", θα σημαδέψεις παντοτινά για να μπορείς εσύ να έχεις το ίδιο δικαίωμα στις σπουδές με κάποιον που δεν αποφάσισε να βγει στο δρόμο με το όπλο στο χέρι είναι τουλάχιστον παραλογισμός.

Πρώτη φορά ευτυχώς βρέθηκα για λίγο απ΄την άλλη πλευρά. Από εκείνη που κύρια ανησυχία σου δεν είναι αν τα ΜΑΤ θα σε περάσουν για ταραχοποιό στοιχείο και όχι για απλό διαδηλωτή, ή αν θα κάτσουν καν να το σκεφτούν πριν σε πάρουν στο κατόπι. Πρώτη φορά είχα χρόνο να κοιτάξω το θέαμα απ΄έξω. Και, η αλήθεια είναι, μου πήρε λίγη ώρα να υπερνικήσω την τάση να τρέξω και να συνειδητοποιήσω πως δεν έχω λόγο να το κάνω. Και μετά απλά χάζευα. Χάζευα τον κόσμο που χάζευε κι έβγαζε φωτογραφίες και πιο μπροστά τα πυροσβεστικά και πιο μπροστά οι φωτιές μπροστά ακριβώς από τα μαγαζιά και πιο μπροστά τα ΜΑΤ και πιο μπροστά, ακόμα, εκείνοι που τις έβαλαν.

Γιατί σταμάτησα να γράφω.

Γιατί σταμάτησα να γράφω;

Ερώτηση βαθύτερη από ότι μοιάζει. Έχω φτάσει σε σημείο να ρωτώ τον εαυτό μου και να μην είμαι σε θέση να απαντήσω για τίποτα. Δεν ξέρω πια τίποτα. Τίποτα για μένα, τίποτα και για το τι συμβαίνει γύρω μου. Και να που εγώ που βάσιζα την αυτοεκτίμηση μου στη γνώση ( όχι στην παντογνωσία, μην μπερδεύεστε) κατέληξα να μην ξέρω τίποτα. Να μην είμαι τίποτα.

Και σταμάτησα να γράφω. Γιατί, τι να γράψω όταν δεν υπάρχει τίποτα που σκέφτομαι; Τίποτα να με κινητοποιήσει και να μου δώσει μια ώθηση να σκεφτώ. Το ελάχιστο έστω.

Κάποτε συνήθιζα να κάνω περιπάτους και να παρατηρώ το τοπίο. Με έβαζε σε σκέψεις για τα πάντα σχεδόν. Τώρα πλέον δεν το κάνω. Δεν έχω χρόνο λέω, αλλά είναι ψέμα. Γιατί δεν κάνω και τίποτε άλλο. Αναλώνομαι σε συνήθειες πεζές και χωρίς νόημα που δεν μου προσφέρουν τίποτα και αμελώ όλες μου σχεδόν τις υποχρεώσεις, προς τους άλλους αλλά και προς τον εαυτό μου.

Και εκεί που η διέξοδός μου από όλα αυτά ήταν το γράψιμο, έχω πλέον σταματήσει να γράφω.

Γιατί σταμάτησα να γράφω;

My state of feelings

Είμαι σε μια φάση περίεργη κάπως, πρωτόγνωρη για μένα σίγουρα.
Δύσκολο να την ξετυλίξω but it's worth a try.

Από που να ξεκινήσω δεν ξέρω. Θα τα πάρω ανάκατα λοιπόν.

1. Ζω τη γλυκύτητα της ρουτίνας, της συνήθειας, της καθημερινότητας. Όχι τώρα. Γενικά στην ζωή μου όπως ήταν πριν το καλοκαίρι. Και συνειδητοποιώ πως αυτό που θα 'βρίσκα κακό και ίσως και καμιά φορά κατακριτέο στη νιότη μου είναι τώρα αυτό που με γεμίζει και το ζητάω και μου λείπει, το λεπτό που θα το χάσω. Συνειδητοποιώ, επίσης, πως τα 20 απ' τα 21 είναι μιιιλια μακριά. Και πως πολλά πράγματα αλλάζουν εν μία νυκτί και χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις. Αλλάζεις εσύ. Ή ίσως και να άλλαζες τόσο καιρό μέρα με τη μέρα και ξαφνικά να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη που δεν ήξερες πως υπήρχε εκεί.

2. Ενηλικιώνομαι. Τυπικά συνέβη καιρό πριν. Ίσως και συναισθηματικά. Πρακτικά όμως πρώτη φορά στη ζωή μου νοιώθω μέρος του ενήλικου κόσμου. Και παρατηρώ πως έτσι αρχίζει και ο ενήλικος κόσμος να μου φέρεται. Το απολαμβάνω αυτό αλλά με προβληματίζουν λίγο οι ευθύνες που θα 'ρθουν. Νιώθω πως είμαι κοντά στο να πάρω εξ΄ολοκλήρου τη ζωή μου στα χέρια μου αλλά δεν έχω βρει ακόμη τη μαγική διέξοδο. Ίσως δεν είναι ώρα ακόμα.

3. Ερωτεύομαι. Κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Ίσως και πρώτη φορά. Και αγαπάω με την ψυχή μου. Και μοιάζουν όλα να μπαίνουν σε μια σειρά. Σ' αυτήν που θα ΄πρεπε να είναι. Και νομίζω πως σιγά σιγά αποβάλλω το άγχος του αποχωρισμού. Δεν εξαρτώμαι αλλά διεκδικώ. Επί ίσοις όροις.

4. Αγχώνομαι και πανικοβάλλομαι για το ΜΕΛΛΟΝ. Αυτό για το οποίο όλοι ξέρουν τόσα πολλά και αποκαλύπτουν τόσα λίγα. Αυτό που είναι αβέβαιο και καταδικασμένο. Αλλά κάπου δεν πείθομαι. Κάπου βλέπω φως στη μαυρίλα που το περιβάλλει ως ιδέα. Και ελπίζω.

5. Απολαμβάνω τη ζωή μου μόνη μου. Και τρομάζω στην ιδέα ότι κάποια στιγμή, όχι και πολύ μακριά θα πρέπει να επιστρέψω στην πατρική εστία. Όχι ότι δεν θέλω να έρχομαι. Ούτε ότι με ενοχλεί κάτι στο σπίτι μου. Απλά το μόνιμο το φοβάμαι. Ή το έχω απλά ξεσυνηθίσει. Οι διακοπές είναι επαρκές χρονικό διάστημα επαναπατρισμού νομίζω.

Γιατί σ'αγαπώ

Γιατί δεν σε 3έρω...
      Και με γοητεύει το άγνωστο...

Γιατί, καμιά φορά, με φοβίζεις...
      Κι ο φόβος με κρατάει σε εγρήγορση...

Και γιατί, καμιά φορά, με φοβάσαι...
      Κι ο φόβος μου δίνει ε3ουσία πάνω στην ψυχή σου...

Γιατί με κερδίζεις...
      Και με κάνεις να παραδέχομαι την ήττα μου...

Γιατί σε κερδίζω...
       Και θυμώνεις και δεν το παραδέχεσαι...

Γιατί θυμώνεις...
       Και τρομάζω...
Και το μετανοιώνεις...
      Και σ' αγαπώ διπλά...

Γιατί με χάνεις...
       Και ανησυχείς...
            Και μόνο αυτό αρκεί να με φέρει πίσω, όσο μακριά κι αν έχω πάει...

Γιατί ποτέ δε θα σε μάθω...
     Και το αποδέχομαι...

Γιατί με ραγίζεις...
    Και μόνο εσύ 3έρεις πως να κολλήσεις και πάλι τα κομμάτια μου...

Α3ιοσημείωτο..

Α3ιοσημείωτο είναι τόσο το τραγούδι όσο και, κυρίως, το βίντεο. Για να μην 3εχνάμε πως πράγματα που δεν βλέπουμε δεν σημαίνει πως δεν συμβαίνουν κιόλας. Ισώς όχι σε εμάς, ίσως όχι δίπλα μας, αλλά κάπου κοντά.

Άλλο ένα βίντεο που μπορεί να πει πολλά.

Όχι στη βία, με σκοπό ή χωρίς. Όχι στη βία ως αντίδραση και όχι στη βία ως απάντηση. Όχι στη βία, σωματική είτε λεκτική. Όχι σε κανενός είδους βία. Και σ'αυτή που φαίνεται και σ΄αυτή που κρύβεται. Και προ πάντων καμία ανοχή!

* Τα παραπάνω είναι δύο παραδείγμα αφύπνησης που προσωπικά βρίσκω συγκλονιστικά.

Άγγελος Διάττων.

Πετούσε ψηλά για όσο θυμόταν τον εαυτό του. Κοιτούσε πάντα προς τα κάτω. Φρόντιζε τους ανθρώπους και ήταν περήφανος γι' αυτό. Δεν είχε όμως ποτέ του αντικρίσει το φως. Μήτε τον ήλιο μήτε το φεγγάρι. Ποτέ πριν δεν το είχε σκεφτεί, δεν το είχε συνειδητοποιήσει. Κι ας άκουγε συχνά οι άλλοι να μιλούν γι' αυτό. Ώρες εκθείαζαν τις χάρες ενός γεμάτου φεγγαριού ή απολάμβαναν τη ζεστασιά του ήλιου. Τίποτα από αυτά στην ουσία δεν του έλειπε μιας και βρισκόταν πάντα υπό τη σκέπη τους. Ένιωθε την ενέργειά τους και αισθανόταν την παρουσία και τις εναλλαγές τους. Δεν τα είχε όμως ποτέ αντικρίσει κατάματα. Ποτέ πριν δεν το θέλησε μα τώρα το ευχόταν. Χωρίς λόγο. Απλά το ήθελε όσο τίποτε άλλο. Βάλθηκε λοιπόν να βρει τρόπο. Δεν ή3ερε κανέναν σαν κι αυτόν που να το έχει επιχειρήσει. Πιθανότατα γιατί κανείς δεν το είχε σκεφτεί. Η ζωή του ήταν ούτως ή άλλως πλήρης και δεν ένιωθε κάτι να λείπει. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Δεν είχε ακούσει κανέναν να το απαγορεύει, κι όμως ένιωθε πως εκπληρώνοντας την ευχή του θα παρέβαινε κάποιον κανόνα. Κι όμως, ακόμη κι έτσι δεν το ένιωθε λάθος. Ήταν αυτό που ήθελε και τίποτα δεν έμοιαζε πιο σωστό. Αποφάσισε λοιπόν να ρωτήσει μήπως ή3ερε κανείς κάποιον τρόπο, κάτι για να τον βοηθήσει, μα όλοι σε όσους μίλησε τον κοίταζαν με απορία. Ίσως και με ένα αίσθημα τρόμου ή και απέχθειας προς την σκέψη του. Ήταν τόσο παράλογο αυτό που ζητούσε, όμως κανείς δεν ή3ερε γιατί. Και κανείς δεν είχε τη διάθεση να υποστηρί3ει το αντίθετο. Απογοητευμένος από την αρνητική ε3έλι3η της έρευνάς του αποφάσισε να βρει μόνος του τον τρόπο. Το σκεφτόταν για μέρες. Έστυβε το μυαλό του να βρει πως θα μπορούσε να κοιτάα3ει κάτι που ποτέ του δεν είχε 3αναδεί. Που ήξερε ακριβώς που βρισκόταν μα και πάλι δεν το είχε ποτέ αντικρίσει σκόπιμα ή μη. "Απλά θα γυρίσω.", είπε. "Απλά θα γυρίσω και θα το κοιτά3ω."  Το πιο απλό, που έμοιαζε μέχρι πριν ως το πιο αδιανόητο.
Και γύρισε. Στην αρχή αντίκρισε το φεγγάρι. Μαγεύτηκε από την ομορφιά του και δεν μπορούσε να πάρει το βλέμμα του από πάνω του. Τον συγκλόνιζε κάθε πιθαμή, κάθε γραμμή και κάθε σκιά. Και απορούσε πως τόση ομορφιά μπορούσε να χωρέσει σε κάτι τόσο απλό. Σε κάτι που ήταν πάντα εκεί και ποτέ δεν το έβλεπε. Και ευχόταν να το είχε κάνει νωρίτερα. Βυθισμένος στις σκέψεις του και μαγεμένος από την εικόνα της σελήνης 3εχνούσε να πετά. Τίποτα άλλο δεν ήταν δυνατόν να καταλάβει και τον παραμικρό χώρο στο μυαλό του πέρα από την απίστευτη πληρότητα που του προσέφερε η θέα. Και έπεφτε. Δεν το συνειδητοποιούσε αλλά έπεφτε. Και συνέχιζε να πέφτει μέχρι που το φεγγάρι έδυσε και ο ήλιος εμφανίστηκε στον ουρανό. Κι ήταν γι' αυτόν μια καινούρια έκπλη3η. Οι ακτίνες του ζέσταιναν το πρόσωπο και νέα συναισθήματα εμφανίζονταν από τα βάθη της καρδιάς του. Συναισθήματα πρωτόγνωρα και απόλυτα. Και θαύμασε και τον ήλιο. Και συνέχισε να πέφτει. Για μέρες. Και νύχτες. Και ήταν ευτυχισμένος γιατί μπορούσε να παρακολουθεί τις αγαπημένες του εικόνες 3ανά και 3ανά. Και τίποτα άλλο δεν τον ένοιαζε. Και έπεφτε.

Ψίθυροι στη Βιβλιοθήκη..

Διάδρομοι άδειοι. Όχι από αντικείμενα. Μήτε από ανθρώπους. Διάδρομοι άδειοι από ζωή. Κι από ενέργεια. Ησυχία. Βήματα. Ένα μολύβι πέφτει. Μια σελίδα γυρνά. Ησυχία και πάλι. Μια πόρτα κάπου ανοίγει. Οι ήχοι μιας πόλης που κινείται στο βάθος. Απόκοσμοι. Σαν σε άλλο χρόνο. Σαν σε άλλο τόπο. Και πάλι ησυχία. Και ψίθυροι μες στην ησυχία. Διάχυτοι στον αέρα. Χωρίς πηγή. Χωρίς προορισμό. Πλανιούνται πάνω από κεφάλια σκυφτά και ποτίζουν τους τοίχους. Δεν έχουν σκοπό. Μα έχουν υπόσταση. Και  ιστορία, και δύναμη. Φτιάχτηκαν για να τους προσπερνούν αυτιά κλειστά και μάτια στηλωμένα στο χαρτί. Φορτωμένοι με γνώση μα συνάμα κενοί; ασύνδετοι ήχοι. Άυλοι μα με α3ία και ουσία σταθερή όσο και ο χρόνος. Όσο η ιστορία που έχουν να πουν και κανείς ποτέ δε θα ακούσει.