-

Και 3αφνικά 3υπνάς κάποια στιγμή και συνειδητοποιείς πως ο κόσμος γύρω σου καίγεται κι εσύ έχεις τόσο απορροφηθεί από την καθημερινότητα σου που δεν άκουσες την έκρη3η. Ασχολείσαι με τα χίλια δυο προβλήματα που προκύπτουν το ένα μετά το άλλο και στον αγώνα σου να τα λύσεις απλά για να έχεις αργότερα χρόνο να σκεφτείς και να δράσεις για τον εαυτό σου και για τους άλλους τελικά καταλήγεις να μην έχεις χρόνο. Και όλα όσα δε σ' αφήνουν να τα αφήσεις και να κάνεις κάτι που στην πραγματικότητα επείγει πολύ περισσότερο λειτουργούν μέσα σου ως ισχυρότατος μηχανισμός αποπροσανατολισμού! Κι όσο θέλεις και προσπαθείς να είσαι εκεί για τις ε3ελί3εις, 3αφνικά κι εντελώς αναπάντεχα χάνεσαι στον μικρόκοσμο σου και απλά απέχεις από όλα. Όλα όσα σε αφορούν και θα πρεπε να σε ενδιαφέρουν. Όλα αυτά με τα οποία θα έπρεπε ν' ασχολείσαι πρώτα απ' όλα γιατί  είναι εκείνα που θα σου ε3ασφαλίσουν την καθημερινότητα που θεωρείς δεδομένη όσο καιρό εθελοτυφλείς. Κι όσο οι ε3ελί3εις της δικής σου ζωής τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και σε προσπερνούν προσπαθείς να μπείς στο ρυθμό τους αλλά μάταια. Θα ε3ελίσσονται πάντα γρηγορότερα από οτι μπορείς να παρακολουθήσεις. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις τελικά είναι να τις καθορίσεις, έστω στο μικρό ποσοστό που έχεις τη δυνατότητα 3επερνώντας την εμμονική σου προσκόλληση στα μικρά της καθημερινότητάς σου. Μετέφερε απλά το "Θα λυθεί κι αυτό στον καιρό του" από τα μεγάλα και επείγοντα που το χρησιμοποιείς για να καλύψεις τον εαυτό σου, στα πραγματικά μικρά (ίσως όχι ασήμαντα για σένα) και λιγότερο επείγοντα να λυθούν θέματα.

 Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται τρομακτικά, υπερβολικά ή βεβιασμένα, δεν 3έρω, κρύβουν όμως την αλήθεια πίσω από τις λέ3εις που όλοι φοβόμαστε να δούμε.

 Ίσως και να 'χουν δίκιο..

On The Road..

Feels like September all over again.. Ξαναζείς την αρχή και αναζωογονείσαι. Τα3ιδεύεις στο χώρο, και στο χρόνο παράλληλα, γιατί τί άλλο να κάνεις κοιτάζοντας τα τοπία να σε προσπερνούν; Εσύ πας μπροστά κι εκείνα σε γυρίζουν πίσω. Εκεί από όπου φεύγεις, γιατί, παραδέ3ου το, δεν το 'θελες. Κι όσα κι αν σου προσφέρει ο χρόνος μπροστά, πάντα θα υπάρχει κάτι πίσω που χάνεις. Α3ίζει, όμως, αφού κυνηγάς όσα σε γεμίζουν.

Και γυρίζεις πίσω. Κι ο χρόνος σταματάει σ'έναν χρόνο 3ένο κι απόμακρο. 'Εναν τόπο που μοιάζει μακρινός. Άλλος απ' αυτόν που ή3ερες. Το νιώθεις πως είναι πολλά αυτά που σε δένουν μαζί του. Σου παίρνει, όμως, λίγο καιρό να τα θυμηθείς. Και δεν είναι πως δε σ' αρέσει. Είναι που διχάζεσαι. Και που κάποιος άλλος κρατάει την ψυχή σου κάπου στην άκρη του κόσμου. Και νιώθεις χαμένος. Και στάσιμος. Σαν να μη ζεις πια. Σαν να κυλάει η καθημερινότητα λίγο πιο αργά απ' ότι τα υπολόγιζες.

Εγώ κι ο Vivaldi..

note: Παρακάτω παρατίθεται η δική μου άποψη για τις 4 εποχές απέναντι στου μέγιστου Antonio.

~Winter nights~

    Snow is falling..

Κρύο. Ψυχρό, παγωμένο,διαυγές και καθαρό κρύο. Απ΄ αυτό που βλέπεις την ανάσα σου σαν μηχάνημα παραγωγής 3ηρού πάγου σε υπερλειτουργία. Κι απ΄αυτό που σου παγώνουν τα δάχτυλα και κοκκινίζουν και δεν μπορείς να πιάσεις ούτε το φερμουάρ του μπουφάν σου να το κλείσεις. Και παγώνεις ολόκληρος. Κι όταν είσαι έ3ω θέλεις μόνο μια ζεστή σοκολάτα , μια κουβέρτα και μια κλειστή αεροστεγή μπαλκονόπορτα ανάμεσα σ΄εσένα και τον υπόλοιπο κόσμο. Κι όταν είσαι μέσα κάνεις όνειρα για παιχνίδια στο χιόνι και βόλτες δίπλα στη φουρτουνιασμένη θάλασσα. Κι όταν βγαίνεις έ3ω τα 3εχνάς.

Και ο χειμώνας του Vivaldi

~Spring Breeze~

    Free at last..
Πάρε χρώμα απ' τις πληγές σου, ντυσου κόκκινα.. Και κάπως έτσι μυριζει η άνοι3η.. Ελευθερία.. Ήλιο και καθαρό αέρα.. Αυτό που ότι και να έχεις να κάνεις, πάντα θα υπάρχει λίγος χρόνος για μια βόλτα να 3εσκάσεις.. Και που εσού θέλοντος και μόνο (μια που η συγκατάθεση του καιρού είναι εύκολη υπόθεση) πας και καμιά εκδρομούλα στις Κυριακάτικες ε3οχές.. Πράσινα λιβάδια και κόκκινες παπαρούνες λοιπόν..

Και η άνοι3η του Vivaldi

~Summer love~

    Γιαούρτι με καρότο

Έ3ω κάνει ζέστη. Πολλή ζέστη. Αποπνικτική ζέστη. Και βράδιασε. Ο ήλιος έχει χαθεί για τα καλά. Από τα πρώτα καλοκαιρινά βράδια. Με τη ζέστη της ημέρας που πέρασε. Τη σιωπή της νύχτας που έρχεται. Και την υγρασία της θάλασσας. Ή μήπως τη σιωπή της θάλασσας και την υγρασία της νύχτας που έρχεται; Όχι, αυτό ακούγεται τρομακτικό..

Και το καλοκαίρι του Vivaldi

~The Fall~

    Του φθινοπώρου τα φιλιά

Αααααααχ... Μακρόσυρτο κι ανακουφιστικό όσο και οι 10 βαθμοί μείον στο θερμόμετρο της βεράντας. Όσο και το αεράκι που φυσάει που και που και ισορροπεί την κατάσταση. Κι ας μαζεύονται σύννεφα, Κι ας είναι να βρέ3ει αύριο. Εγώ σήμερα θα πάω βόλτα. Όλη μέρα. Μπορεί κι όλη νύχτα. Και θ΄ ακούω τα πουλιά που τιτιβίζουν και το κυματάκι που σκάει στο λιμάνι. Και θα κοιτάω και τον ουρανό να βρω τ΄αστέρια που έβλεπα χτες και δεν θα τα βρίσκω.

Και η άποψη του Vivaldi