Χάνω τον εαυτό μου, βρίσκω το θεό μου

Ποτέ άλλοτε δεν αισθάνθηκα ξανά τόσο επιτακτική την ανάγκη να βρω μέσα μου μια δύναμη να με κινεί. Και τώρα που ψάχνω χωρίς αποτέλεσμα είμαι έτοιμη να στρέψω αυτή μου την αναζήτηση και σε άλλα, έξωθεν, μονοπάτια. Τη γαλήνη που συνάντησα σε προαύλια ναών και μοναστηριών δεν τη συνάντησα αλλού. Μήτε σε τόπο, μήτε σε άνθρωπο. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν η ηρεμία αυτή απορρέει, με κάποιον τρόπο, από πνευματικότητα του χώρου ή από τη μυστικιστική διάθεση που προκαλεί. Ίσως, βέβαια, προκύπτειαπλάαπό το τοπίο. Δεν είναι λίγο άλλωστε. ένας περιορισμένος χώρος μέσα στη φύση ή κοντά σε κτίρια παλιάόσο και το τοπίο που τα περιάλλει. Αρκούν, νομίζω, να σε βοηθήσουν να συγκεντρώσεις τη σκέψη σου. Και αυτό είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι; να βρεθώ λίγο μακριά απο περισπασμούς και να αφοσιωθώ σε μένα, στο μέσα μου, στο θεό μου.

~Lost at sea~

Δεν είναι ότι δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω όταν ένα πράγμα δεν είναι τέλειο. Δεν είναι ότι δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω όταν δύο ή πέντε πράγματα δεν είναι τέλεια ή όπως τα θέλω. Όταν, όμως, κάθε τι γύρω μου είναι εκτός ελέγχου και νιώθω πως δεν μπορώ να κάνω κάτι γι΄αυτό, τότε ναι. Τότε τα χάνω και χάνομαι. Ή τουλάχιστον θέλω να χαθώ. Θέλω να μην είμαι εγώ. Θέλω κάποιος άλλος να αναλάβει την ευθύνη για τη ζωή μου που πάει προς το χάος. Κι όχι το ωραίο χάος, το ρομαντικό, που δεν σε νοιάζει που πας γιατί δεν έχεις προορισμό, αλλά το χάος εκείνο από το οποίο ξέμαθες γιατί έπρεπε να μάθεις πως να είσαι ενήλικας, γιατί έπρεπε να βάλεις τη ζωή σου σε τάξη. Κανείς, όμως, δεν σου είπε πως το χάος εκείνο, που κρυφά σου έλειπε, θα γυρίσει πίσω για να σε εκδικηθεί όταν εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το αποφύγεις. Όταν θα πρέπει, και θα χρειάζεσαι, να είναι όλα σε τάξη.

Και τώρα τί; Τώρα πως γυρνάμε πίσω;

Λάθος. Αυτό είναι το λάθος. Δεν θέλω να γυρίσω πίσω. Θέλω να πάω μπροστά. Αλλά σε ένα μπροστά που θα το ορίζω εγώ.

Ωραία λόγια για μια μικρή επαναστάτρια.

Για να σκεφτούμε, όμως, και λίγο πραγματολογικά, πώς και με ποιά εφόδια θα ορίσω εγώ το μέλλον μου όταν δεν ξέρω καν τι απόχρωση θέλω να του δώσω; Όταν ήξερα πως κάποιος άλλος τα είχε κανονίσει για μένα, κι όσο κι αν ήθελα να το παλέψω, τελικά δεν μπόρεσα; Με τί εφόδια, τώρα, και με ποιά προετοιμασία θα γκρεμίσω την ψευδαίσθηση του έτοιμου στρωμένου δρόμου που υποτίθεται πως έχω μπροστά μου; Και με ποια πυγμή και ψυχραιμία θα αντιμετωπίσω το δύσβατο μονοπάτι; Το μονοπάτι που εγώ μόνη μου επιλέγω συνειδητά να ακολουθήσω ανεξάρτητα από τα όποια εμπόδια θα μου φέρει στο δρόμο μου.

Είναι επιλογή μου, και πρέπει να είναι. Είναι δύσκολη, και πρέπει να είναι. Πρέπει να νιώσω ότι την κέρδισα. Ότι την αξίζω. Αλλά πώς θα την αντιμετωπίσω; Πώς; Πώς γκρεμίζεις μια ζωή που δεν είναι δική σου;

Γιατί δεν βγήκα στους δρόμους.

Αρχικά δεν βγήκα στους δρόμους γιατί ήταν και άλλοι εκεί.

Εκείνοι που βράζει το αίμα τους, ορθώς θα μου πείτε, αλλά βράζει για αίμα. Και για εκδίκηση και για φόνο και για πόνο. Εκείνοι που τον πόνο τον βλέπουν σαν παιχνίδι. Και που δε λογαριάζουν, το παιδάκι στη γωνία που τρόμαξε απ' τη φωτιά και τον κύριο με το ηλεκτρικό αμαξίδιo που κατάφερε άρον άρον και ευτυχώς να ανέβει σε μία από τις λίγες ράμπες και να χωθεί στην είσοδο μιας πολυκατοικίας για να βρει καταφύγιο όρθιος με την πλάτη στον τοίχο να τον στηρίζει. Και δεν λογαριάζουν και τους ανθρώπους που τρέχοντας προσπαθούν να μαζέψουν ότι μπορούν από τα καταστήματά τους για να μην γίνει η ιδιοκτησία τους παρανάλωμα και μετά να κρυφτούν κι αυτοί μέσα να γλιτώσουν απ τη φωτιά. Και δεν λογαριάζουν και πολλά άλλα σημαντικά. Αλλά δε λογαριάζουν και το πιο ασήμαντο; εμένα που χάνω την πίστη μου στο δρόμο.

Επιπλέον δε βγήκα στους δρόμους γιατί ενώ πιστεύω ειλικρινά στην μαζική κινητοποίηση και στους σκοπούς τους οποίους αυτή εξυπηρετεί και πιστεύω, επίσης, ακράδαντα στο δικαίωμα έκφρασης της αγανάκτησης για το φόνο ενός παιδιού, κάτι στο οποίο δεν θα ήθελα ποτέ να συμμετέχω είναι ο παραλογισμός ενός άλλου παιδιού. Ενός παιδιού που είναι κάπως μεγάλο για να νομίζει ότι του ανήκει ο κόσμος. Και που νομίζει ότι έχει τη δύναμη να παίζει με τις μαριονέτες του, έστω από εκεί που είναι.

Γιατί ο κόσμος δεν βγήκε στο δρόμο για το εν λόγω παιδί. Παρόλα αυτά όμως αυτή η εικόνα έχει δοθεί. Και γι΄αυτόν ακριβώς το λόγο δεν ήμουν εγώ εκεί.

Γιατί το δικαίωμα στην μόρφωση και την εκπαίδευση είναι αναφαίρετο. Από τη στιγμή, όμως, που αποφασίζεις να πάρεις στο χέρι σου με τόση ευκολία ένα όπλο και να βγεις στους δρόμους να τρομοκρατήσεις κόσμο που δεν έφταιξε σε τίποτα, κόσμο που δεν έχεις ποτέ ξαναδεί και δεν γνωρίζεις είσαι τρομοκράτης. Και ως τέτοιος σου αναλογούν περιορισμοί. Περιορισμοί που ο ίδιος έφερες στον εαυτό σου και που θα πρέπει να υποστείς αναλόγως και όσον αφορά τα δικαιώματά σου.

Και το να απαιτείς να σταθεί στο πλάι σου όλος ο κόσμος που δεν νοιάστηκες ποτέ αν θα τρομοκρατήσεις και του οποίου την ψυχή αν, "κατά λάθος", θα σημαδέψεις παντοτινά για να μπορείς εσύ να έχεις το ίδιο δικαίωμα στις σπουδές με κάποιον που δεν αποφάσισε να βγει στο δρόμο με το όπλο στο χέρι είναι τουλάχιστον παραλογισμός.

Πρώτη φορά ευτυχώς βρέθηκα για λίγο απ΄την άλλη πλευρά. Από εκείνη που κύρια ανησυχία σου δεν είναι αν τα ΜΑΤ θα σε περάσουν για ταραχοποιό στοιχείο και όχι για απλό διαδηλωτή, ή αν θα κάτσουν καν να το σκεφτούν πριν σε πάρουν στο κατόπι. Πρώτη φορά είχα χρόνο να κοιτάξω το θέαμα απ΄έξω. Και, η αλήθεια είναι, μου πήρε λίγη ώρα να υπερνικήσω την τάση να τρέξω και να συνειδητοποιήσω πως δεν έχω λόγο να το κάνω. Και μετά απλά χάζευα. Χάζευα τον κόσμο που χάζευε κι έβγαζε φωτογραφίες και πιο μπροστά τα πυροσβεστικά και πιο μπροστά οι φωτιές μπροστά ακριβώς από τα μαγαζιά και πιο μπροστά τα ΜΑΤ και πιο μπροστά, ακόμα, εκείνοι που τις έβαλαν.