Γιατί σταμάτησα να γράφω.

Γιατί σταμάτησα να γράφω;

Ερώτηση βαθύτερη από ότι μοιάζει. Έχω φτάσει σε σημείο να ρωτώ τον εαυτό μου και να μην είμαι σε θέση να απαντήσω για τίποτα. Δεν ξέρω πια τίποτα. Τίποτα για μένα, τίποτα και για το τι συμβαίνει γύρω μου. Και να που εγώ που βάσιζα την αυτοεκτίμηση μου στη γνώση ( όχι στην παντογνωσία, μην μπερδεύεστε) κατέληξα να μην ξέρω τίποτα. Να μην είμαι τίποτα.

Και σταμάτησα να γράφω. Γιατί, τι να γράψω όταν δεν υπάρχει τίποτα που σκέφτομαι; Τίποτα να με κινητοποιήσει και να μου δώσει μια ώθηση να σκεφτώ. Το ελάχιστο έστω.

Κάποτε συνήθιζα να κάνω περιπάτους και να παρατηρώ το τοπίο. Με έβαζε σε σκέψεις για τα πάντα σχεδόν. Τώρα πλέον δεν το κάνω. Δεν έχω χρόνο λέω, αλλά είναι ψέμα. Γιατί δεν κάνω και τίποτε άλλο. Αναλώνομαι σε συνήθειες πεζές και χωρίς νόημα που δεν μου προσφέρουν τίποτα και αμελώ όλες μου σχεδόν τις υποχρεώσεις, προς τους άλλους αλλά και προς τον εαυτό μου.

Και εκεί που η διέξοδός μου από όλα αυτά ήταν το γράψιμο, έχω πλέον σταματήσει να γράφω.

Γιατί σταμάτησα να γράφω;

My state of feelings

Είμαι σε μια φάση περίεργη κάπως, πρωτόγνωρη για μένα σίγουρα.
Δύσκολο να την ξετυλίξω but it's worth a try.

Από που να ξεκινήσω δεν ξέρω. Θα τα πάρω ανάκατα λοιπόν.

1. Ζω τη γλυκύτητα της ρουτίνας, της συνήθειας, της καθημερινότητας. Όχι τώρα. Γενικά στην ζωή μου όπως ήταν πριν το καλοκαίρι. Και συνειδητοποιώ πως αυτό που θα 'βρίσκα κακό και ίσως και καμιά φορά κατακριτέο στη νιότη μου είναι τώρα αυτό που με γεμίζει και το ζητάω και μου λείπει, το λεπτό που θα το χάσω. Συνειδητοποιώ, επίσης, πως τα 20 απ' τα 21 είναι μιιιλια μακριά. Και πως πολλά πράγματα αλλάζουν εν μία νυκτί και χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις. Αλλάζεις εσύ. Ή ίσως και να άλλαζες τόσο καιρό μέρα με τη μέρα και ξαφνικά να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη που δεν ήξερες πως υπήρχε εκεί.

2. Ενηλικιώνομαι. Τυπικά συνέβη καιρό πριν. Ίσως και συναισθηματικά. Πρακτικά όμως πρώτη φορά στη ζωή μου νοιώθω μέρος του ενήλικου κόσμου. Και παρατηρώ πως έτσι αρχίζει και ο ενήλικος κόσμος να μου φέρεται. Το απολαμβάνω αυτό αλλά με προβληματίζουν λίγο οι ευθύνες που θα 'ρθουν. Νιώθω πως είμαι κοντά στο να πάρω εξ΄ολοκλήρου τη ζωή μου στα χέρια μου αλλά δεν έχω βρει ακόμη τη μαγική διέξοδο. Ίσως δεν είναι ώρα ακόμα.

3. Ερωτεύομαι. Κάθε μέρα. Κάθε στιγμή. Ίσως και πρώτη φορά. Και αγαπάω με την ψυχή μου. Και μοιάζουν όλα να μπαίνουν σε μια σειρά. Σ' αυτήν που θα ΄πρεπε να είναι. Και νομίζω πως σιγά σιγά αποβάλλω το άγχος του αποχωρισμού. Δεν εξαρτώμαι αλλά διεκδικώ. Επί ίσοις όροις.

4. Αγχώνομαι και πανικοβάλλομαι για το ΜΕΛΛΟΝ. Αυτό για το οποίο όλοι ξέρουν τόσα πολλά και αποκαλύπτουν τόσα λίγα. Αυτό που είναι αβέβαιο και καταδικασμένο. Αλλά κάπου δεν πείθομαι. Κάπου βλέπω φως στη μαυρίλα που το περιβάλλει ως ιδέα. Και ελπίζω.

5. Απολαμβάνω τη ζωή μου μόνη μου. Και τρομάζω στην ιδέα ότι κάποια στιγμή, όχι και πολύ μακριά θα πρέπει να επιστρέψω στην πατρική εστία. Όχι ότι δεν θέλω να έρχομαι. Ούτε ότι με ενοχλεί κάτι στο σπίτι μου. Απλά το μόνιμο το φοβάμαι. Ή το έχω απλά ξεσυνηθίσει. Οι διακοπές είναι επαρκές χρονικό διάστημα επαναπατρισμού νομίζω.

Γιατί σ'αγαπώ

Γιατί δεν σε 3έρω...
      Και με γοητεύει το άγνωστο...

Γιατί, καμιά φορά, με φοβίζεις...
      Κι ο φόβος με κρατάει σε εγρήγορση...

Και γιατί, καμιά φορά, με φοβάσαι...
      Κι ο φόβος μου δίνει ε3ουσία πάνω στην ψυχή σου...

Γιατί με κερδίζεις...
      Και με κάνεις να παραδέχομαι την ήττα μου...

Γιατί σε κερδίζω...
       Και θυμώνεις και δεν το παραδέχεσαι...

Γιατί θυμώνεις...
       Και τρομάζω...
Και το μετανοιώνεις...
      Και σ' αγαπώ διπλά...

Γιατί με χάνεις...
       Και ανησυχείς...
            Και μόνο αυτό αρκεί να με φέρει πίσω, όσο μακριά κι αν έχω πάει...

Γιατί ποτέ δε θα σε μάθω...
     Και το αποδέχομαι...

Γιατί με ραγίζεις...
    Και μόνο εσύ 3έρεις πως να κολλήσεις και πάλι τα κομμάτια μου...