I need a new page, and i need it blank.

Δε μ' αρέσω συχνά. Αλλά όταν μ' αρέσω, είμαι και γαμώ τα παιδιά.
Και πολύ θα ήθελα να πω κάτι για όταν μ΄αρέσω. Πολύ θα 'θελα να μ' αρέσω και τώρα.

Άκουσα εχθές, τυχαία,  μετά από πολύ καιρό αυτό το τραγούδι και μου θύμισε όλα όσα έχω χάσει από μένα. Όλα τα στοιχεία του εαυτού μου που μου λείπουν.
Μου θύμισε πόσο μίζερη και χωρίς φαντασία έχω γίνει.
Μου θύμισε πόσο δεν είμαι πια παιδί και πόσο πιο χαρούμενη ήμουν ακόμα κι όταν άκουγα Πασχαλίδη.
Χαρούμενη και ξέγνοιαστη ήμουν. Και, δυστυχώς, δεν είμαι πια.

Εμπνεύσεις περασμένης εποχής

Με χείλη σφραγιστά
και μάτια δακρυσμένα
Ό,τι έκανα για σένα
να χάνεται στο φως.

Τα λόγια κι οι ελπίδες
ψηφίδες της σιωπής
Ο πάγος στην ανάσα
οι στάλες της βροχής.

Ήταν γραφτό μου είπες
στο τέλος να χαθείς
Το θέλαμε κι οι δύο
το τελευταίο αντίο.


Κλαπ κλαπ κλαπ... xD

Χάνω τον εαυτό μου, βρίσκω το θεό μου

Ποτέ άλλοτε δεν αισθάνθηκα ξανά τόσο επιτακτική την ανάγκη να βρω μέσα μου μια δύναμη να με κινεί. Και τώρα που ψάχνω χωρίς αποτέλεσμα είμαι έτοιμη να στρέψω αυτή μου την αναζήτηση και σε άλλα, έξωθεν, μονοπάτια. Τη γαλήνη που συνάντησα σε προαύλια ναών και μοναστηριών δεν τη συνάντησα αλλού. Μήτε σε τόπο, μήτε σε άνθρωπο. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν η ηρεμία αυτή απορρέει, με κάποιον τρόπο, από πνευματικότητα του χώρου ή από τη μυστικιστική διάθεση που προκαλεί. Ίσως, βέβαια, προκύπτειαπλάαπό το τοπίο. Δεν είναι λίγο άλλωστε. ένας περιορισμένος χώρος μέσα στη φύση ή κοντά σε κτίρια παλιάόσο και το τοπίο που τα περιάλλει. Αρκούν, νομίζω, να σε βοηθήσουν να συγκεντρώσεις τη σκέψη σου. Και αυτό είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι; να βρεθώ λίγο μακριά απο περισπασμούς και να αφοσιωθώ σε μένα, στο μέσα μου, στο θεό μου.